"ซาลาเปา ซาลาเปาร้อน ๆ เพิ่งออกจากเข่ง"
ยามเช้าตรู่บนถนนใหญ่แห่งเมืองกว่างหลิง ผู้คนขวักไขว่ มีชีวิตชีวายิ่งนัก
ฉู่เซียวอารมณ์ดีเป็นพิเศษ แบกถุงกระสอบเดินผ่านไปมาด้วยท่วงท่ารวดเร็ว
มีคนมาแจกเงินให้ถึงกลางดึก จะไปหาเรื่องดี ๆ เช่นนี้ที่ไหนอีก พวกโจรเด็ดบุปผาทำนองนี้ มาสักสองสามพวก เขาจะได้ใช้หนี้ภรรยาคืน และอาจร่ำรวยขึ้นมาเลยก็ได้!
"เอ๋? คุณชายสามแห่งตระกูลฉู่?"
ลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านคนอื่นนั้นยากจะประพฤติตัว ไปไหนก็มีแต่คนรู้จัก
เช่นเดียวกับฉู่เซียว ตลอดทางมานี้มีคนมองเขาอยู่ไม่น้อย อีกทั้งเขาฝึกฝนจนไม่กินไม่นอน ยังมิได้อาบน้ำชำระล้างกาย ทำให้ผมเผ้ายุ่งเหยิง ทั่วร่างรกรุงรัง จนผู้คนอดคิดไม่ได้ว่าเขาคงถูกตระกูลเย่ขับไล่ออกมา ถึงได้แบกสัมภาระเดินห่อเหี่ยวกลับไปตระกูลฉู่
ฉู่เซียวมิได้ใส่ใจเลยสักนิด เขาตั้งหน้าไปรับรางวัลอย่างเดียว
เพราะเขาเดินเร็วเกินไป จึงมาชนเข้าเต็ม ๆ กับคนที่เลี้ยวมาจากอีกฝั่งตรงมุมถนน
เมื่อยืนมั่นคงแล้วค่อยมองดู กลับเป็นคนที่รู้จักกันดี เซี่ยงอวี่จากสำนักศึกษาจื่อจิ้น
เจ้าเด็กอ้วนน้อยผู้นี้ดูเข้ากับผู้คนได้ดีจริง ๆ หากปะปนในฝูงชนก็ดูราวกับเด็กชาวบ้านที่เข้ามาจับจ่ายในเมือง หากมิทราบชาติกำเนิดมาก่อน ใครเลยจะเชื่อว่าเขามาจากสำนักศึกษา
"ท่านพี่ ออกมาเที่ยวเล่นแต่เช้าเลยหรือ?" ฉู่เซียวหัวเราะพลางเอื้อนเอ่ย
"เที่ยวอะไรกัน ข้ากำลังตามหาคนอยู่" เซี่ยงอวี่กล่าว นัยน์ตาทั้งสองข้างยังมองไปมาบนถนน หลังจากมองรอบหนึ่งแล้ว สายตาจึงตกลงบนถุงกระสอบที่ฉู่เซียวแบกมา เอ่ยถามไปตามเรื่อง "นี่ของอะไร?"
"เงิน" ฉู่เซียวตอบยิ้ม ๆ
"เงิน?" เซี่ยงอวี่ได้ฟังก็เลิกคิ้วสูง
ชนบทที่ห่างไกลเช่นนี้ ร่ำรวยถึงเพียงนั้นเลยหรือ? เอากระสอบใส่เงิน
ทว่าเมื่อเอื้อมมือไปตบถุงกระสอบดู แววตาก็เปลี่ยนฉับพลัน นี่มันไม่ใช่เงิน ชัด ๆ ว่าเป็นคน ไอ้หนูนี่คงไม่ได้จับคุณชายหรือคุณหนูสกุลไหนมามัดไว้หรอกนะ? เร่งไปรับค่าไถ่หรือไร?