“ได้ยินกันหรือไม่ คนนั้นกลับมาแล้ว”
“คนไหน”
“ฉู่เส้าเทียน”
ชาวต้าฉินไม่เคยขาดเรื่องคุยเล่นยามว่าง เพียงวันเดียว ท้องถนนซอยตรอกก็บ่นพึมพำกันทั่ว สิ่งที่พูดถึงล้วนเป็นเรื่องแดนเหนือ และในทุกถ้อยคำก็ขาดชื่อของอาจารย์กับศิษย์น้อยไม่ได้
นั่นน่ะเป็นบุรุษผู้เปี่ยมปรีชา คราใดปรากฏกายย่อมสร้างความปั่นป่วนมหึมา ครานี้ก็ไม่ยอมเป็นข้อยกเว้น กล้าบุกด่านฉินปล้นที่ประหาร ยังอาญาแทนผู้บัญชาการแดนเหนือต่อหน้าสายตาชาวโลก
ส่วนศึกแห่งแผ่นดินเก่าชิงเฟิงก็ถูกเล่าขานไม่น้อย ใครว่าเขาสิ้นสุดการบำเพ็ญแล้ว บัดนี้กลับบำเพ็ญคืนถึงขั้นแปดได้อีก ยังสังหารผู้กึ่งก้าวอนัตตาได้อีกด้วย
“จบแล้ว! มีคนต้องนอนไม่หลับแน่!” คนที่ยินดีกับความทุกข์ของผู้อื่น หาได้ทุ่งหลวง
เชื้อพระวงศ์ไล่สังหารจนสิ้นซาก ทำให้ฉู่เซียวและมิตรสหายเก่าของเขาต้องลำบากยิ่ง บัดนี้เขากลับคืนมาอย่างขัดฟ้า ย่อมต้องทวงหนี้เลือดคืนเป็นแน่
จริงอยู่ คนนอนไม่หลับมีเป็นกองเป็นกอง อย่างสี่จอมเทพแห่งราชสำนักนั่นแหละ ฟ้ายังไม่ทันสางก็พากันเข้าพระราชวัง สีหน้ามืดครึ้มยิ่งกว่าฟ้าฝน
แปลกยิ่งนัก หนุ่มน้อยนั่นมีกายอมตะหรือไร ถูกตอกหมุดกดดวงวิญญาณถึงสิบแปดดอก คิดคำนวณแล้วเหลือลมหายใจเพียงเฮือกเดียว แบบนี้ยังรอดมาได้อีกหรือ?
มีชีวิตก็ช่างเถิด ยังฟื้นการบำเพ็ญคืนถึงขั้นแปดภายในเวลาสั้นเพียงนี้ อสูรกายเช่นนี้ แม้กายกำเนิดแรกเริ่มยังต้องเหลียวมองตามหลัง
“หลงจุน?”
หน้าเขตสงวนของเชื้อพระวงศ์ เทียนจีจื่อเอ่ยทดลองเรียกขึ้น เกรงพระจักรพรรดิผู้เป็นพระบิดาไม่ทันได้ยิน อีกสามคนยังช่วยเสริมขึ้นว่า “ฉู่เส้าเทียนฟื้นคืนชีพอีกแล้ว”
นานเนิ่นนานไม่มีเสียงตอบรับ พระยาหลงแห่งต้าฉินบัดนี้ก็ไม่มีเวลาสนใจพวกเขา ทรงสะบัดแขนเสื้อทิ้งโอสถสี่เม็ดออกมา
โอสถเม็ดนั้นสีชาดแดง แฝงพลังเลือดลมจาง ๆ เมื่อสี่คนรับไว้ต่างพลาดทรงตัวเกือบล้ม เม็ดโอสถน้อย ๆ หนึ่งเม็ด กลับมีน้ำหนักร่วมร้อยชั่ง