จะหนีไปทางไหน!
หลานแดกดันหนีหาย ปู่กับย่าโทสะแตกพล่าน ไล่ตอดหลังไม่ยอมปล่อย ไล่ไปตีไปไม่หยุดยั้ง
คนมาดูความครึกครื้นไม่เกรงเรื่องใหญ่ ไหลตามมาเป็นสายน้ำ คนที่โชคดีก็ยังได้เก็บของวิเศษตกหล่นสักสองสามชิ้น
หมู่คนเบื้องหน้านั้น ดูท่าฆ่ากันแดงเป็นตาไปแล้ว แลกชีวิตแก้แค้นไม่เลิกรา จึงไม่มีเวลาเก็บกู้สมรภูมิ เหลือเพียงใจเดียวไล่สังหาร ไม่ตายไม่เลิก
ความหัวแข็งเพียงเส้นเดียวของพวกเขา ทำให้ผู้หนีต้องทรมานยิ่ง หลายคนหนีไปเพียงครู่ก็ถูกฟันคอ ร่วงลงทีละคนต่อคน ศพกองเกลื่อนกลาด
"น่าแค้น!"
ศิษย์สำนักเทียนจีอาจฝีมือต่ำ แต่เรื่องหนีนี่เรียกว่าเลิศ มีแต่สีหน้าขบฟันดั่งภูตร้าย
ตกเบ็ดตกเบ็ด ตกมาได้กลุ่มบ้าระห่ำไม่เกรงตาย คิดว่าจะใช้จำนวนมากล้อมจับให้จบ ปลายทางกลับโดนฆ่ากระจัดกระจาย
บาดเจ็บล้มตายหนักขนาดนี้ จะไปพูดยังไงกับกั๋วซือ หากท่านผู้นั้นกริ้วโกรธดั่งฟ้าผ่าขึ้นมา ไม่แน่อาจถูกฟาดฝ่ามือเดียวผ่าเป็นสองท่อน
โกรธก็โกรธ แต่เขาไม่กล้าหยุดแม้ครึ่งจังหวะ ปล่อยวิชาเหินเท้าเร็วสุดในชีวิต หากช้าเพียงก้าว อาจต้องเดินเที่ยวถนนสู่ปรโลกตลอดกาล
ซิว!
เทียนฉวนศิษย์รัก อวี่เหิงผู้ติดตาม และเทียนชูผู้ติดตาม ก็เร็วปานเทียมกัน มีคำกล่าวว่าไง คนเก่งไม่กินขาดหน้า หนีให้รอดก่อน แล้วจึงหวนกลับมาได้อีก
จนดวงอาทิตย์ตกขอบฟ้า เสียงร้องฆ่าฟันจึงค่อยเงียบจาง เมื่อชาวโลกตามมาทัน ฉู่เซียวและพวกได้หยุดยืนอยู่ในผืนแดนหนึ่งแล้ว แปดส่วนกว่าๆ ล้วนไอเป็นเลือดไม่หยุด โยกเยกแทบจะยืนไม่อยู่
ไล่ต่อไปไม่ได้แล้ว พักหายใจต่างหากคือสำคัญ บาดเจ็บกันมากนัก โดยเฉพาะเซียวเย่กับเจ้าเด็กอ้วน ต่างฝืนลมหายใจเอาไว้ จำเป็นต้องรีบรักษาบาดแผล
ไป!
ครอบครัวรักใคร่พร้อมหน้า พยุงพากันถอยอย่างเป็นระเบียบ แม้สภาพไม่สู้ดีนัก แต่ในสายตาชาวโลก คนห้าวหาญพวกนี้ ต่างคนต่างก็มีมาดภูมิฐาน