อ๊าก!
เสียงร้องของกระเรียนเซียนดังเจื้อยแจ้ว ดั่งเงาขาวสายหนึ่งพาดผ่านนภา
มันเร็วรี่นัก ต่อให้แบกคนสองคนก็ไร้ความลำบาก เพียงชั่วครู่ก็บินลับไปร้อยลี้แล้ว
เฉินฉือนั้นยังดี เอามือเท้าคาง มองฟ้าอย่างไร้จุดหมาย
ส่วนฉู่เซียว เพิ่งเคยเห็นสัตว์สื่อวิญญาณครั้งแรก ใคร่รู้ยิ่งนัก ค้นคว้าศึกษาอยู่ตลอดทาง
ผู้มาเยือนต่างแดนจากวิญญาณพิภพ ย่อมมีกลิ่นอายไม่ธรรมดา ช่างไม่เข้ากับผืนแผ่นดินนี้เลย
นั่น คงเป็นปฐมปราณ ในตำราก็บันทึกไว้ ภพภูมิแตกต่าง ปฐมธาตุย่อมต่างกันมาก
“คนสำนักศึกษาต่างมีสัตว์สื่อวิญญาณหรือไม่” ฉู่เซียวเอ่ยถาม
“เจ้าคิดว่า สัตว์สื่อวิญญาณคือผักกาดหรือไร” เฉินฉือยืดเส้นยืดสาย “สื่อวิญญาณนั้น ดั่งรักใคร่ระหว่างชายหญิง ต้องว่าด้วยวาสนา ต้องทั้งสองฝ่ายสมัครใจกัน จึงจะผูกพันธสัญญาได้ คนเช่นนั้น สัตว์เช่นนี้ หนึ่งในหมื่นก็หาได้ยาก ทั้งสำนักศึกษาเสวียนโยว ก็ไม่เกินสาม”
“สมบัติชาติ!”
คงฟังแล้วพลันรู้สึก ฉู่เซียวจึงยื่นมือลูบกระเรียนเซียน
ลูบนี้ เจ้านกใหญ่ไม่พอใจเสียแล้ว สะบัดปีกอย่างแรง เกือบสะบัดเขาตกลงไป
“อารมณ์ไม่เบาเลยสินะ” ฉู่เซียวนั่งมั่น กำขนกระเรียนเซียนแน่นไม่ยอมปล่อย
“อยากเรียนสื่อวิญญาณหรือไม่” เฉินฉือเอียงตามองมา ใบหน้าเปื้อนยิ้ม
คำนี้ ชวนให้เจ้าหนุ่มฉู่พลันตื่นตัว “เจ้ายอมถ่ายทอดวิชาสื่อวิญญาณให้ข้า?”
“ถ่ายทอดให้เจ้าก็ไม่ใช่ว่ามิได้ เพียงแต่...” เฉินฉือพูดถึงตรงนี้ หยุดไปครู่หนึ่ง “เพียงแต่ ต้องเอาของมาแลก”
“ของสิ่งใด” ฉู่เซียวถามขึ้นทันใด
“อวี่เหวินจื้อ...ฮัดชิ่ว...” เฉินฉือคงเป็นหวัด จามเสียงดังจนสิ้นภาพลักษณ์สาวงาม หลังขยี้จมูกแล้ว นางจึงเติมประโยคหลัง “ป้ายประจำตัว”
“เจ้าจะเอาป้ายประจำตัวเขาไปทำอะไร” ฉู่เซียวฉงน
“เอาไปลวงโลกน่ะสิ!” เฉินฉือตอบอย่างไม่ยี่หระ
ได้ยินคำนี้ ฉู่เซียวอดจ้องนางอีกครั้งไม่ได้ แม่นางคนนี้ เป็นศิษย์สำนักศึกษาจริงหรือ เกิดมางามปานนี้ เหตุใดเอาแต่คิดเรื่องต่ำช้าได้เล่า!
“ป้ายของเจ้า ข้าขอดูได้หรือไม่” ฉู่เซียวยื่นมือ
“อย่างไร สงสัยฐานะศิษย์สำนักศึกษาของข้าหรือ” เฉินฉือเลิกคิ้ว