"ใคร?!"
ฉู่เซียวยกกระบี่ไม้ท้อขึ้น พินิจมองไปรอบทิศด้วยสายตาจับจ้องอย่างที่สุด
คนผู้นั้นยังคงอยู่ ทว่าเหมือนวิญญาณเร่ร่อน ล่องลอยในความมืด บางครั้งซ้าย บางครั้งขวา บางครั้งตะวันออก บางครั้งตะวันตก ยากจะจับสัมผัสกลิ่นอายของเขาได้ แต่ที่แน่ชัดคือ ระดับการบำเพ็ญของเขามิได้สูงส่งนัก มิเช่นนั้นคงไม่แสร้งทำลึกลับไปมาเช่นนี้
"เจ้าหนุ่ม มองหาอะไรอยู่?" วาจาใสกระจ่างพลันดังขึ้น เป็นสตรี
หากจะกล่าวให้แน่ชัด นางเป็นสตรีขี้เล่น ชั่วขณะก่อนหน้ายังซ่อนตัวในความมืด ชั่วลมหายใจนี้กลับเป็นดั่งวิญญาณ ลอยผ่านข้างกายฉู่เซียว ลอยผ่านก็ผ่านไปแล้ว ยังตบบ่าฉู่เซียวอีกด้วย
พอนายฉู่เซียวหันขวับกลับไป ก็ไม่เห็นเงาของนางอีก เป็นเช่นนี้หลายครั้งหลายหน ราวกับเด็กสาวแก่นแก้วซุกซน คอยแกล้งเพื่อนเล่นด้วยวิธีแปลกๆ
"วิชาเคลื่อนกายพิสดารนัก" ฉู่เซียวดูค่อนข้างทุลักทุเล พลังปราณดำคุ้มกายห่อหุ้มเป็นชั้น ๆ หวั่นเกรงว่าอีกฝ่ายจะฟันเขาด้วยมีดทันทีทันใด
ครู่ใหญ่ เขาจึงหันกลับไปจ้องเป้าหมายที่ศาลาร้าง
คนผู้นั้น ในที่สุดก็เผยร่างแท้ออกมา เป็นสตรีผู้หนึ่งจริงๆ อาภรณ์ม่วงงามสง่า ใบหน้างดงามล้ำ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะวิทยายุทธ์ขับเน้น หรือเพราะแสงจันทร์คืนนี้ขาวนวลเกินไป บนเรือนกายของนางถึงได้มีแสงควันสีรุ้งเรืองรอง เมื่อมองเพียงแวบแรก ใครที่ไม่รู้คงคิดว่าเป็นเทพธิดาที่เหินลงมาจากสวรรค์
"สำนักศึกษาเทียนติ่ง อวี่เหวินจื้อ"
สตรีชุดม่วงถือโคมเทียนเล่มหนึ่ง เดินวนรอบศพอวี่เหวินจื้อ มองแล้วมองอีก
เมื่อมองแล้ว นางจึงเหลือบมาที่ฉู่เซียว แววตาแปลกประหลาดยิ่ง ผู้บำเพ็ญขั้นหกแห่งกำเนิดแรกเริ่มตัวน้อย สามารถข้ามขั้นใหญ่หนึ่งขั้น สังหารศิษย์สำนักศึกษาขั้นหกแห่งคืนสู่ต้นกำเนิดได้