ระเบิดฮือ! โครม!
หลังจากสำนักปรมาจารย์แห่งต้าฉินถูกยกพื้นไปเมื่อไม่นาน นครหลวงของต้าฉินก็ต้อนรับคืนที่ครึกครื้นยิ่งกว่าเดิม เอ่อ...ก็คือคลังหลวงเกือบทั้งหมดนั่นแหละ ที่ลุกไหม้เต็มไปด้วยเพลิงและแสง
เมื่อมองจากฟ้าลงมา ที่นั่นกลายเป็นแดนอลหม่านไปแล้ว แสงดาบและคมกระบี่พุ่งไปมาตามอำเภอใจ สายฟ้าอัสนีเต็มฟ้าปฐพี ร่างมนุษย์นับพันประมือกันอยู่ในนั้น สู้กันอย่างดุเดือดเลือดพล่าน
วิหารและตึกสูงต้องภัย พังทลายลงทีละหลัง กระเบื้องและอิฐสีเขียวระเบิดกระจายเต็มท้องฟ้า แทบทุกชิ้นจมปลั๊กไปด้วยเลือด ทั้งเลือดของร่างแฝงฉู่เซียว และเลือดของผู้พิทักษ์คลังหลวง
และคลื่นอานุภาพที่เหลือค้าง ก็น่าสยองยิ่งนัก กำแพงคลังหลวงอันสูงตระหง่านถูกชนจนแตกสลาย คลื่นพลังก้อนหนึ่งแล้วก้อนเล่ากลืนฟ้ากลืนดิน ผู้มาดูความวุ่นวายด้านนอกถูกเหวี่ยงล้มเป็นหมู่ ๆ ทีละกลุ่ม
"ศิษย์ท่านปรมาจารย์...มันเหี้ยมเกรียมเกินไปแล้ว!" คำพูดนี้มาพร้อมน้ำเสียงสยองขวัญสุดขีด นับแต่ต้าฉินถือกำเนิด ยังไม่เคยมีใครกล้าออกอาวุธก่อกวนในคลังหลวงมาก่อน
ใต้ฝ่าเท้าของเทียนจื่อ ไม่ใช่ตงหลิงห้าวเยว่ ที่ซ่อนมังกรซ่อนพยัคฆ์ ผู้เฒ่าหลงเพียงเอ่ยสัญญาณหนึ่ง ก็สามารถให้ผู้แข็งแกร่งระดับครึ่งก้าวสู่อนัตตาโผล่มานับร้อยร่าง การมาก่อกวนที่นี่ แม้จางเทียนซือแห่งสายเต๋ายังไม่มีความกล้าขนาดนั้นเลย!
ความจริงแล้ว ไม่ต้องใช้คนมากขนาดนั้นด้วยซ้ำ
ดูสิ ร่างแฝงฉู่เซียวที่ถูกล้อมตี แม้มีเคล็ดวิชาโกลาหลหนุนหลัง แม้มีสัญลักษณ์เคลื่อนกายในพริบตาหลบเลี่ยง ก็ถูกตบจนแทบไม่เห็นรูปลักษณ์มนุษย์
พิฆาตมหาอาคมของคลังหลวงโหดร้ายเกินไป ผู้ล้อมตีเขาแต่ละคนล้วนแข็งแกร่งขึ้นต่อกัน ก้าวเท้าพลาดเพียงหนึ่งจังหวะ ก็ครืดคราดมาเป็นชุดของการฟาดฟัน
การบำเพ็ญระดับขอบเขตที่เจ็ดแห่งรู้แจ้งสวรรค์ ในแผ่นดินนี้ยังไม่พอจะเป็นที่เกรงขาม เพราะผู้อาวุโสลึกลับเหนือการวัดได้นั้นมีอยู่ทั่วไป รับมือคนหนึ่งยังปวดหัว จะทนรับการรุมทั้งกลุ่มได้อย่างไร
"พี่ใหญ่ ทนต่อไม่ไหวแล้ว" ก่อนร่างกายจะถูกรื้อพังในชั่ววูบ ร่างแฝงปลดปล่อยคลื่นสังหารคลั่ง แล้วระเบิดตัวเองเป็นดอกไม้ไฟสีเลือด