“ส่งของในมือนั้นมา ไว้ชีวิตเจ้าเอาไว้”
พ้นบ้านพ้นเมืองมา ฝูงชนย่อมคือรากฐานแห่งความกล้า
เหล่าผู้อาวุโสแห่งเทียนติ่งที่ยืนอยู่ชานขอบหลุมใหญ่ ณ บัดนี้ ต่างอวดอำนาจราวกับกษัตริย์ทีละองค์ จ้องมองลงมาจากที่สูง ถ้อยคำที่เอ่ยออกมามิใช่การเจรจาต่อรอง หากเป็นคำสั่งเปลือยเปล่า
ทว่ามองไปที่ฉู่เซียว ดูเหมือนจะแข็งกร้าวกว่าเสียอีก เขาถือกะโหลกศีรษะนั้นไว้ราวกับไม่มีผู้ใดอยู่รอบกาย หมุนดูไปมา พลางพินิจพลางเอ่ยเสียงเรื่อยเปื่อย “ข้าเก็บได้เอง เหตุใดข้าจึงต้องให้เจ้า”
“เมื่อเจ้าไม่ยอมดื่มสุราแห่งเกียรติ ก็ต้องรับสุราแห่งบทลงโทษ” ผู้อาวุโสสวมชุดคลุมสีม่วงสะบัดพลิ้ว เย้ยหยันเย็นชา ยืดฝ่ามือข้ามอากาศคว้าเข้าหาฉู่เซียว
การคว้าครั้งนี้ของเขาไม่เท่าไร แต่คว้าออกมาได้สิ่งมหึมา เหล่าผู้อาวุโสแห่งเทียนติ่งในที่นั้น นับตัวใครก็ตาม ต่างเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว มองขึ้นไปยังยักษ์ร่างมหึมาที่ทะยานสู่ฟ้า
นั่นคือธรรมลักษณ์ประจำชีวิตของฉู่เซียวนั่นเอง มือหิ้วกระบี่จู่หลง กายห่มฉลององค์มังกรสีดำ สูงตระหง่านราวภูเขา มนุษย์ธรรมดาเมื่ออยู่ใต้ร่างนั้น ย่อมเป็นเพียงคางคกตัวจ้อยที่นั่งก้นบ่อมองฟ้า
“เป็น...เป็นไปไม่ได้!” หรือด้วยพลังอันแผดเผาของธรรมลักษณ์แรงเกินไป หรือความหวาดกลัวในใจของเหล่าผู้อาวุโสก็ตาม ทุกคนต่างถอยหนีหนึ่งก้าวในวินาทีนั้น ดวงตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความไม่อาจเชื่อ
ราวกับพบปีศาจกลางวันแสก ๆ คนที่เมื่อคืนถูกทำให้แหลกลาญณสำนักราชครูยูเหิง กลับกลับมาปรากฏในโลกอีกครั้ง ข่าวสารผิดพลาด? หรือเด็กหนุ่มนี่แกล้งตายหนีไป
“ข้าตาฝาดไปหรือ?” มวลชนที่มาถึงภายหลัง ต่างชะลอฝีเท้าลงโดยไม่มีผู้ใดยกเว้น เงยหน้ามองขึ้น ณ ที่ดาวตกนั้น มียักษ์ผู้กลืนกินทิศทั้งแปดปรากฏอยู่