บึ้ม! โครม!
ยามดึกสงัด กลายเป็นสมรภูมิมหาประลองยุทธ์ ซากปรักหักพังกองเกลื่อน ในรัศมีแปดร้อยลี้ ไม่เหลือเกาะใดอีกแล้ว ทั้งหมดล้มถล่มลงภายใต้แรงปะทะสะเทือนสะบั้นของสงคราม
หนึ่งในนั้นคือเกาะหวงหยาง เมื่อเห็นมันจมดับ บรรดาผู้อาวุโสผู้มีประสบการณ์ก็อดเจ็บปวดใจไม่ได้ เกาะนี้มิใช่สิ่งธรรมดา บัดนี้แตกสลาย ค่ายกลมายาเซียนก็สูญสลายตามไป
แต่ผู้ที่เจ็บปวดที่สุด ย่อมเป็นหวงหยางเจินเหริน ที่นั่นคือรังเก่าของเขา ตั้งรกรากมานับอนันต์กาล เล่าขานมาถึงมือเขา กลับถูกทำลายราบเป็นหน้ากลองในชั่วขณะ
"ฉู่เซียว เจ้าต้องตาย!" เสียงโกรธกรีดร้องนั้น บึ้งตึงดุร้ายดั่งปีศาจ เขาผมพลิ้วเปล่งปลาย พุ่งเข้าโจมตีฉู่เซียวทันที เปิดฉากด้วยมหาอิทธิฤทธิ์สังหาร
"ผนึก!" หวงเสอล่าวเต้าตะโกนร้องดังลั่น ปลุกค่ายกลหนึ่งแห่งล้อมรั้งฉู่เซียว คอยช่วยเหลือหวงหยาง
ต่อสู้เสือต้องอาศัยพี่น้องร่วมสายเลือด ลงสมรภูมิต้องอาศัยบิดาบุตร การประสานงานของสองพี่น้องนี้ ยอดเยี่ยมยิ่ง จริง ๆ ทำให้ฉู่เซียวบาดเจ็บสาหัส กระดูกสันหลังถูกฟันขาด แผลเลือดนองเนื้อ
"ยังไม่ยอมจำนนอีกหรือ!" ปฐมบรรพกุ้ยเยว่แกว่งแขนเสื้อ บังคับตราประจำตัวของตน กดทับบ่าของฉู่เซียว ดั่งแบกภูเขาทั้งลูก
"ทำลาย!" ชราแห่งไม้เท้าหัวมังกร แม้ภายนอกดูเมตตาอ่อนโยน แต่มือกลับดำมืดยิ่ง นิ้วเดียวเจาะทะลุกลางคิ้วของฉู่เซียว
"ฟูจื่อ ชีวิตศิษย์ของเจ้า ข้ารับไปแล้ว" ราชันเลือดตามมาติด ๆ สะบัดแขนหนึ่งครา แสงดาบพุ่งผ่านร่างของฉู่เซียว ทำลายห้าอวัยวะภายในจนพินาศ
ซี๊!
ภาพเลือดสาด ทำให้ชาวโลกทั้งหลายขนพอกสยอง ชราทั้งหลายเหล่านี้โหดร้ายเกินไปนัก ถ้าเป็นผู้บำเพ็ญขั้นเก้าธรรมดา ตายไปหลายครั้งแล้ว
แต่นั่นคือฉู่เส้าเทียน หนังหนาเนื้อแน่นชะตาดั่งแมลงสาบ ถูกทำร้ายสาหัสวนเวียน ยังคงตั้งตระหง่านไม่ล้ม
"คืนเจ้าหนึ่งดาบ" ฉู่เซียวทะลวงค่ายกลออกมา สะบัดดาบฟันจนหวงเสอล่าวเต้าถอยร่น แปลงฝ่ามือหนึ่ง โขกหวงหยางจินเหรินล้มคว่ำ