“หนี!”
การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของผู้บำเพ็ญถึงขั้นอนัตตาหนึ่งองค์ ทำให้ท้องทะเลฮวงหยางเกิดความโกลาหล เมื่อมองไปรอบด้าน ไม่ว่าชั้นบนหรือชั้นล่าง ล้วนเห็นเพียงเงาร่างที่หนีตายอย่างอนาถ ไม่เว้นแม้แต่บรรพชนรุ่นเก๋าแห่งตระกูลชาง
ทุกคนต่างหวาดกลัว หวงหยางจินเหรินผู้ไร้ญาติมิตร บัดนี้กลายเป็นฆาตกรอำมหิตที่น่าสะพรึงยิ่ง โหดเหี้ยมกระหายเลือด เหมือนครั้งอดีตของบ้าคลั่งผู้นั้นทุกประการ
เปิดวิชาหลบหนีต้องรีบให้เร็ว เมื่อเหลือบมองซากแห้งที่ตายอย่างทรมานนั้นทีละศพ ย่อมรู้ได้ว่าหากวิ่งช้า จะต้องจบสิ้นอย่างไร
ป๊อก!
“ช่วยข้าด้วย”
เสียงกรีดร้องและคำวิงวอน ประกอบกับภาพอันเปื้อนเลือด มหามารพิษที่คลุกคลีปกคลุมสรรพ์นั้น ช่างประดุจสัตว์กินวิญญาณตัวหนึ่ง ผู้ใดถูกมันกลืนกินลงไป แทบไม่มีใครรอดออกมาได้
ชีวิตมนุษย์ประดุจหญ้ารา ณ ยามค่ำคืนอันมืดมิดนี้ ถูกสะท้อนออกมาอย่างเต็มเปี่ยม เลือดแทรกซึมน้ำทะเล สีชาดชาดฉานย้อมแดงท้องฟ้าครึ่งฝั่ง
ท้องทะเลอันงดงามแท้ๆ บัดนี้ถูกฆ่าฟันจนกลายเป็นนรกอเวจี สิ่งมีชีวิตดิ้นรนทรมานอยู่ภายใน จมหลับอยู่ท่ามกลางภูเขาศพและทะเลเลือด
“พระผู้เป็นเจ้าอยู่แหนใด?”
ผู้เฒ่าฝูโช่วหนีรอดมาได้ถึงแดนหนึ่ง เงยหน้ามองไปยังห้วงทะเลมืดลึกสุด หากผู้นั้นลงมือ เขาไม่เสียดายที่จะกลับไปช่วยรบ
นานเท่าไรไม่รู้ ก็ไม่เห็นความเคลื่อนไหวแม้เล็กน้อยจากห้วงลึก ฟ้าแห่งทะเลโยวของเขาช่างประดุจหลับใหล ไม่รู้เรื่องราวภายนอก
ไม่ได้หลับหรอก พระผู้เป็นเจ้ากำลังเฝ้ามองอยู่ เขายืนอยู่บนยอดเขาชาง จ้องมองขอบฟ้าอย่างเงียบสงบ ประดุจสามารถมองทะลุความว่างเปล่าไร้ที่สุด เห็นจอมมารผู้ยิ่งใหญ่ผู้ฆ่าคนไม่กระพริบตานั้น
มีชั่วขณะหนึ่ง เขาเงยมือขึ้นเล็กน้อย แสงระยิบระยับสาดออกจากอุ้งมือและปลายนิ้ว นั่นคือวิชามหาอำนาจแห่งการสังหาร หากปลดปล่อยออกไป ย่อมทำให้อนัตตาบาดเจ็บสาหัสแน่นอน
แต่เขากลั้นไว้ มือที่เงยขึ้นนั้นค่อยๆ ห้อยลงอีกครั้ง เขาชราเกินไปแล้ว เหลือเพียงพลังสู้ศึกครั้งเดียว ไร้เรี่ยวแรงที่จะลุยวุ่นวายอีก