"ไงถึงไม่มีเสียงสักหน่อย!"
นอกเกาะหยางหวง เงาร่างมนุษย์มารวมตัวกัน เสียงส่งเสียงซุบซิบดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า ไล่ตามมาช้านานก็เพื่อชมละครใหญ่สักฉาก แต่พอมาถึงจุดนี้กลับเงียบสงบไม่มีอิริยาบถใด
ความจริงแล้วข้างในเกาะคึกคักยิ่งนัก ฟ้าผ่าฟ้าร้อง เสียงกระหน่ำสั่นปฐพี เพียงแต่อาคมต้องห้ามบังบังไว้ ทุกสรรพสิ่งจึงปรากฏเงียบสงัดเช่นนี้
ฮึม!
ความมืดอื้ออึงขึ้นอีกครั้ง
นั่นคือฉู่เซียวกำลังแสดงฤทธิ์อำนาจ อัญเชิญธรรมลักษณ์ออกมา โบกปัดกระบี่บรรพบุรุษมังกรจนสุดขีด มุ่งจะฝ่าทะลุรัตติกาลอันเลวร้ายนี้
หากไม่สำเร็จ ไม่ว่าเขาจะกระหน่ำเพียงใด จะแสดงอาคมเช่นไร ก็ไม่อาจปลุกคลื่นลมแม้เพียงเศษเสี้ยวในความมืดนั้น
"ใครกันสร้างค่ายกลนี้ขึ้น"
ลิงน้อยศักดิ์สิทธิ์ด่าในใจอย่างหมดสภาพ มันเองก็มิได้อยู่เฉย ปล่อยไฟแห่งมิติไปแล้วถึงแปดสาย
แปลกประหลาดคือไฟลุกไปเพียงใดก็ดับลงเพียงนั้น ไม่เพียงไม่อาจฝ่าผนึก ยังทำให้มันหนักอ่อนตาลายวิงเวียน
เช่นเดียวกับเขา ฉู่เซียวก็อ่อนล้าจนไร้วิญญาณ การเคลื่อนย้ายสวรรค์แลกปฐพีสองครั้งก่อนหน้า ได้สูบพลังวิญญาณของเขาจนเกือบเหือดแห้ง
"ถอยเถิด!" ลิงน้อยศักดิ์สิทธิ์หาวหวอด ค่ายกลระดับเทพอย่างนี้ หากไม่รู้จักมิติลี้ลับก็ไม่ต่างจากสัตว์ในกรง
โยวตูคือตัวอย่างที่ดีที่สุด โจมตีจากภายนอกไม่สำเร็จ แอบแทรกเข้าเทือกเขาก็หลงทาง ขอเพียงเมืองไม่เสีย ชิงเฟิงเดิมก็มั่นคงดุจภูเขาเหล็ก
"เจ้าเก่งจริง ๆ" ฉู่เซียวหยุดมือ รู้สึกขุ่นเคืองไม่น้อย ผ่านพายุใหญ่มานับไม่ถ้วน กลับถูกกักขังในความมืดเพียงหนึ่งเดียวจนไม่มีทางทำอะไร
วูบ!
ทวนทันใดนั้น สวรรค์และปฐพีสั่นไหวเบา ๆ ทำให้ลิงน้อยศักดิ์สิทธิ์เงยหน้ามอง ฉู่เซียวที่กำลังจะกลบกลายเข้าสู่หล้าสิบลี้ก็หยุดฝีเท้า
ใต้สายตาของทั้งสอง รัตติกาลไร้แสงสว่างนี้ค่อย ๆ จางหายทีละนิ้ว หรือจะกล่าวให้ชัดกว่านั้น มันกำลังหดตัวอย่างรวดเร็ว
"รอสักครู่" ลิงน้อยศักดิ์สิทธิ์โบกมือ ฉู่เซียวขมวดตาเล็กน้อย ไม่กลัวความมืดนั้น หากลังเลที่มันนิ่งเฉย เมื่อขยับย่อมเปิดช่องโหว่
ไม่ช้า ความมืดแปดพันจั้งก็หดเหลือเพียงสามชี้ และเขาก็ถูกกักขังอยู่ในสามชี้นั้น ดุจนกในกรง