“จริงหรือจะต้องสู้ตายไปข้างหนึ่ง?”
“ฟ้าไม่มีทางให้ขึ้น ดินไม่มีประตูให้ล่อง”
ราชาหมัดยาพิษเริ่มขี้แพ้ คำรามกรีดร้องนั้นกลับแฝงความหมายของการขอชีวิตและเจรจาปรองดอง
แต่ฉู่เซียวย่อมไม่ยอม ไล่ตามตายไม่ปล่อย เมื่อฆ่าให้สิ้นได้ในคืนนี้ก็จะไม่รอถึงพรุ่งนี้ ตายเร็วย่อมเกิดใหม่เร็ว
หนึ่งไล่ล่าหนึ่งหลบหนี ความอึกทึกย่อมไม่เล็ก ผู้คนที่ไล่ตามมาดูความครึกครื้นก็มืดมนดังฝูง ถ้าราชาหมัดยาพิษถูกทำลายจริง พวกเขาย่อมปรบมือให้ชื่นชม
“แกทำได้จริงหรือ!” ลิงน้อยศักดิ์สิทธิ์กระโดดโลดเต้น ตะโกนก้องในมิติว่างเปล่า คนคนหนึ่งไล่มาแล้วกว่าสามพันลี้ ก็ยังไม่ทันราชาหมัดยาพิษ
ฉู่เซียวไม่ตอบโต้ ราวสายฟ้าหนึ่งเส้นพาดผ่านแผ่นฟ้า ไล่ล่าจนทั่วกายสาดประกายไฟ
เขาเองก็อยากปิดจบเร็ว ๆ แต่ราชาหมัดยาพิษเมื่อสูญเสียร่างเนื้อไป วิชาเคลื่อนกายราวกับเปิดวิถีทันที กระทั่งเคลื่อนกายในพริบตาก็ตามไม่ทัน หรือว่าร่างเนื้อกั้นขวางความเร็วของวิญญาณ?
เป็นเช่นนั้นจริง ความเร็วของร่างเนื้อราชาหมัดยาพิษ เทียบวิญญาณของมันย่อมไม่ใช่ระดับเดียวกัน เพียงแปดร้อยลี้หลังจบ ก็ถูกพุทธะเชื่อฟังตามทันเสียแล้ว
ขณะนี้ทั้งสองกำลังต่อสู้กันเพลิงกลางทะเลอันกว้างใหญ่ ครึ่งฟ้าเต็มไปด้วยแสงฟ้าผ่าและเสียงคำราม
ไร้วิญญาณ ร่างเนื้อของราชาหมัดยาพิษย่อมสู้พุทธะเชื่อฟังไม่ได้ ถูกกดทุบตลอดทาง เมื่อผู้คนมาถึง ร่างของราชาหมัดยาพิษก็พังยับ ผมยุ่งเหงิด เลือดกระจายกระดูกแหลก
“มันคือวิชาหมัดยาพิษจริง ๆ” ชายชราผมขาวเอ่ยเบา ๆ ไล่ตามมาตลอดทาง จนในที่สุดมองทะลุปลายเหตุ ราชาหมัดยาพิษนี้คือร่างหมัดยาพิษหนึ่งกาย