เชีง!
ไม่รู้วันที่เท่าไหร่แล้ว กระบี่เหินของสำนักเต๋าตกถึงโยวตู
แดนเดิมชิงเฟิงในยามนี้เงียบสงบผิดธรรมชาติ ทั้งเทียนชูจื่อและยูเหิงจื่อที่แต่ก่อนล้อมประตูรบกัน กับทัพมหึมาหลายแสนนายของแดนเหนือ ต่างล่าถอยไปหมดสิ้น
คงเป็นคำสั่งของฉินหลงจุน เส้นมังกรของสี่มหาราชวงศ์ถูกชิงไปทีละแห่ง ย่อมต้องรีบระดมกำลังกลับไปรักษาดินแดน โชคชะตาอันนี้สะสมกันไม่ได้ในสามห้าปี ห้ามพลาดเด็ดขาด
“โอ๊ยเว้ย!”
ฝ่ายสำนักเต๋ามาพึ่งพิง ผู้ออกมารับที่ประตูเมืองก็ไม่น้อย นำหน้าด้วยสองผู้นั้น คือจิตกระบี่เผาฟ้ากับวิญญาณอัสนีโลหิตเดือด
สองพี่น้องนี่สายตาสูงลิ่ว แค่แลเหลียวเดียวก็มองออกทันทีว่า เจ้าเด็กหน้าตาสะอาดสะอ้านคือเทียนเทียนซือผู้กลับคืนสู่วัยเยาว์
นี่มันจะให้ดูยังไง?
ป่วยก็ต้องรักษาสิ!
ว่าแล้วบรรพชนทั้งสองก็ลากคนหนีไป หามุมหนึ่งที่แม้นกจะไม่ยอมถ่าย บีบแก้มเด็กบ้าง ดีดองค์น้อยของเขาบ้าง
ประมุขสำนักเต๋าก็สมควรได้รับการต้อนรับเช่นนี้ ไม่ต้องถาม ถามก็ตอบว่าบรรพบุรุษ....ของเจ้าเคยตบสองเรา คนมีปัญญาแก้แค้น หลายพันปีก็ยังไม่ช้า
ฝ่ายหลิงเซียนจื่อและพวกที่ไม่รู้เรื่องราว พึ่งมาถึงใหม่ราวคนบ้านนอก ยังมองซ้ายขวา ยิ่งมองยิ่งถอนใจ
โยวตูรังโจรนี่ กว้างใหญ่รับทุกสายธาร! ตระกูลใหญ่ ตระกูลมาร ประตูรากษส ศิษย์สำนักศึกษา....ปะปนกันเป็นหม้อใหญ่หม้อเดียว!
ตั้งแต่วันนี้ พวกเขาก็เป็นพวกโจรแล้ว...โจรกบฏ
แต่เมื่อเทียบกับเรื่องเหล่านี้ ทุกคนกลับตื่นตระหนกยิ่งกว่าที่มิติลี้ลับภายในโยวตู ไม่น่าแปลกใจว่าผู้บำเพ็ญแห่งแดนเหนือนับแสน แม้ถึงกับระดมขั้นอนัตตาออกมา ยังบุกพิชิตไม่ได้ ที่แท้มีค่ายกลเซียนคุ้มกัน
“ข้าเข้าใจแล้ว” นางเซียนหลิงรู้ทันทีในภายหลัง คิ้วเข้มขมวดลง ฉินหลงจุนเดินทางพันลี้มาชิงสมบัติล้ำค่าของสำนักเต๋า ย่อมไม่ใช่เพราะว่างเปล่าเล่น แต่เพื่อทลายนครนี้
ตราเก้าวังแปดทรง นั่นสมบัติลับที่ชาวเซียนสืบทอดมา มีพลังชิงชะตาฟ้าสร้างสรรค์สรรพสิ่ง หากถูกหลอมรวม ตกอยู่ในมือฉินหลงจุน ย่อมกวนค่ายกลใหญ่ของโยวตูได้จริง