“โอม มะ นิ ปัด เม หุ่ม......”
ยิ่งลึกเข้าไปในทะเลตวนเซียน บทสวดก็ยิ่งชัดเจนขึ้น ไม่ต้องพูดถึงฉู่เซียวกับลิงน้อยศักดิ์สิทธิ์ แม้แต่จักรพรรดิแห่งดินยังแคะหู รู้สึกราวกับมีพระภิกษุผู้บรรลุธรรมสูงส่งสักองค์ กำลังบำเพ็ญเพียรอยู่ ณ ที่แห่งนี้
แต่น่าเสียดาย ดวงตาของมันเล็กต่ำนัก ถึงกับเบียดสายตาสุดกำลัง ก็ยังมองไม่เห็นหนทางเบื้องหน้า รู้เพียงว่าก้นสมุทรลึกสุด มีดวงตาคู่หนึ่งเปล่งแสงวิญญาณเยือกเย็น จ้องมองมันอยู่
ต่างจากนี้ ฉู่เซียวกลับแจ่มใสเป็นประกาย สิ่งใดจะก่อให้แหวนหมึกสั่นไหวได้ จะเป็นของธรรมดาได้อย่างไร
“น้องที่สอง...ข้าหนาว” จักรพรรดิแห่งดินเริ่มขวัญผกา ความทรงจำอันดำมืนที่ไม่อยากย้อนกลับ กำลังค่อย ๆ ผุดขึ้นในจิต
เมื่อครั้งอดีต มันเคยเดินทางมาถึงแดนนี้ และเผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่ง การต่อสู้ครั้งนั้นดุเดือดราวเสือคำราม แทบทำให้มันสิ้นใจตาย ณ ที่นั้น
“อายุเกือบร้อยปีแล้ว ใจเย็นเถอะ......” ฉู่เซียวมั่นคงดั่งหินเก่า ได้ซาบซึ้งถึงร่องรอยพลังสยองเบา ๆ แล้ว
เรื่องไม่ใหญ่หลวง ตราบใดที่ไม่ใช่เซียนที่สมบูรณ์ ใครมาก็ไม่เป็นไร
จริงดังคาด สองพี่น้องเพิ่งข้ามร่องลึกก้นสมุทรไปได้ ก็ได้ยินเสียงคำรามฮือฮือ น้ำทะเลเดือดทะลาย กวาดเอาฆาตสังหารเยือกเย็นมาพร้อมกัน
ไม่ช้า ร่างอันกำยำก็ปรากฏเดินออกมาจากเงามืด ทุกก้าวที่ก้าวลง ย่อมทำให้แผ่นดินสั่นไหว
เขาสวมชุดเกราะ ในมือยกง้าวใหญ่เป็นสนิม ทุกท่วงท่าทุกอากัป ล้วนแผ่ซ่านอาการของผู้เดียวที่ยืนขวางด่านได้ทั้งหมื่นทัพ
ที่เสียไม่ได้เพียงประการเดียวคือ เขาไร้เศียร ฝีเท้าก็ดูฝืด ๆ ไม่ว่าจะมองจากมุมใด ก็ชวนให้รู้สึกดั่งหุ่นเชิดไร้วิญญาณ