“เร็วเข้า เร็ว”
“เจ้า อย่าลดแรงละ”
ขณะที่ฉู่เซียวเข่นฆ่าจนครั่งเลือดในทะเลมืด มหาอาณาจักรฉู่ที่รวมห้าประเทศเป็นหนึ่งก็เรืองรองไม่ยอมน้อยหน้า เมื่อแผ่นดินเอกราชแล้ว ยุคฟื้นฟูบ้านเมืองก็เริ่มขึ้น ทุกสิ่งล้วนรอการสร้างใหม่
มองลงจากฟ้า เห็นถิ่นทุรกันดารแต่ละแห่งล้วนคืนชีวิตอีกครั้ง นครโบราณที่พังทลายต่างผุดขึ้นจากพื้นพริ้นดั่งหน่อไม้หลังฝน
ผู้คนที่พาครอบครัวอพยพเข้ามาก็ยังมีมาก ส่วนใหญ่มาจากทะเลมืด แต่พวกที่มาเที่ยวชมภูเขาแม่น้ำยิ่งมากกว่า เดินเที่ยวไปมาไม่ทันไรก็กลายเป็นราษฎรแห่งต้าฉู่
คนเมื่อมากขึ้น ย่อมขาดเหล่าปีศาจร้ายไม่ได้ ก๊วยเซียนชิงเฟิงที่รวมเหล่าคนเก่งไว้ก็ได้จับได้หนึ่งปลาใหญ่ ภายใต้การนำของนักบุญเฉินอวี่
ใครนะหรือ ก็ฮ่องเต้แห่งอาณาจักรมังกรดำผู้ล่มสลาย คำว่าที่อันอันตรายที่สุดย่อมปลอดภัยที่สุด นับว่าเขาเข้าใจคำนี้แจ่มชัด แต่งตัวปลอมตัวแล้วแอบแฝงเข้ามาในมหาอาณาจักรฉู่
แต่น่าเสียดาย! มหาอาณาจักรฉู่เต็มไปด้วยบุคคลเก่งกาจ โดยเฉพาะชิงเฟิง ที่มีอัจฉริยะผู้สามารถฟังเสียงในใจได้ จับตัวเขาออกมาต่อหน้าทันที
"ข้าอย่างน้อยก็เป็นประมุขแห่งแคว้นหนึ่ง ฆ่าข้าได้...แต่ห้ามหยามข้า" ถูกแขวนไว้บนต้นไม้ จักรพรรดิมังกรดำกลับแข็งกร้าว โกรธจนคำรามดังก้อง
กลัว... ร้องครวญสองสามคำก็สมควรแล้ว เพียงแต่ฉลาดเกินตัว บวกกับเอาตัวเองเข้ากับดัก ชั่วขณะหนึ่งจึงรับไม่ได้
คนของชิงเฟิงก็ไม่ได้ทำร้ายเขา วันนั้นเองมัดแน่นห้าทิศ ส่งตัวไปยังชายแดนเหนือของมหาอาณาจักรฉู่ อันคือแผ่นดินอาณาจักรมังกรดำเดิม
เอาเถอะ! ผู้มาเยี่ยมเขาต่อกันไม่ขาดสาย นับไม่ถ้วน ล้วนเป็นราษฎรเดิมของเขา พวกที่เมื่อก่อนใช้ชีวิตต่ำต้อยยิ่งกว่าสัตว์เลี้ยง
ที่สำคัญคือไม่มีใครมามือเปล่า ไม้เหล็ก! มีดฆ่าหมู! กระบี่ประหารสุนัข... ครบเครื่องทุกอย่าง