ตูม!
โครม!
เมื่อฉู่เซียวและสวี่เยวี่ยนปรากฏกายอีกครั้ง ทั้งสองอยู่กลางป่าภูเขาที่มืดมิด กระหน่ำตกจากแผ่นฟ้าลงมาโดยไม่ทันตั้งตัว คนหนึ่งร่วงลงทะเลสาบ ก่อคลื่นน้ำซัดกระจาย ส่วนคุณชายฉู่น้อยนั้นเล็งแม่นยำ ปักหัวลงบนภูเขา ทะลุยอดเขาสูงชันไปลูกหนึ่ง
เขาผิวหนังหนาเนื้อแกร่ง ย่อมไม่ตายง่าย ทันทีที่รอดพ้นจากอาการตกใจก็พุ่งทะยานขึ้น ลงมือคุ้ยเขี่ยในสายน้ำขุ่น ช้อนร่างสวี่เยวี่ยนขึ้นมา
สาวน้อยคนนี้ บาดเจ็บสาหัสยิ่ง ทั่วร่างเต็มไปด้วยรอยแผลดั้งยาว ทั้งหมดล้วนเป็นบาดแผลจากมิติ
ดีหน่อยที่ไม่ถึงกับเสียชีวิต มีเพียงอาการเวียนหัวงงงวย ท่ามือท่าทางที่นางมองฉู่เซียวนั้น เหมือนมองบุคคลผู้มาจากสรวงสวรรค์ ผู้นี้สามารถพานางเคลื่อนกายในพริบตา นางรับรู้ได้ชัดเจนว่ามิติทั้งสองปะทะกัน ก่อให้เกิดการถล่มทลายและบิดเบี้ยว ทั้งคู่จึงตกลงสู่รอยแยกมิติ จนบาดเจ็บขนาดนี้
บาดเจ็บย่อมดีกว่าติดอยู่ในคลังสมบัติ หากถูกฝูงชนรุมโจมตีจริง คงแทบไม่มีทางรอดออกมา
เอาใจความเรื่องบาดแผล คืนนี้ยังมีผู้เคราะห์ร้ายอีกคน
นั่นคือเย่เทียนเฟิง เมื่อถูกผลักลงสู่ตำหนักใต้พิภพแห่งหนึ่ง ทั้งร่างเปิดเนื้อแตกหนัง มือและเท้าถูกล่ามด้วยโซ่ตรวน ก้าวเท้าแต่ละย่างกาย ทิ้งรอยเท้าสีเลือดไว้บนพื้น สายโซ่เสียดสีพื้นดินดังสนั่น ชวนให้นึกถึงนักโทษที่ถูกทรมานอย่างสาหัส ผมยุ่งเหงิด ใบหน้าซีดขาว ริมฝีปากแห้งแตก เพียงแลครั้งเดียวก็รู้ว่าไม่ได้จิบน้ำมานานแสนนาน
ภายในตำหนักใต้พิภพมีผู้อยู่ ยืนหลังให้พร้อมหลังมือประสาน ฉลองพระองค์ลายงูเหลือมพลิ้วไหว ถ้อยคำหนึ่งก้องหนักด้วยอำนาจ "ลูกเขยผู้เจริญ มาแล้วสินะ?"
ผู้นั้นคือเจียงเหลาจวิน
เมื่อเห็นเขา ใบหน้าเย่เทียนเฟิงเรียบนิ่ง ไร้ความประหลาดใจแม้แต่น้อย มีเพียงถ้อยคำเดียวที่แหบพร่า "ยี่สิบปีแล้ว ร่างกายของท่านผู้อาวุโสยังคงแข็งแกร่งดังเดิม"
"ต้องขอบคุณเย่ชัง เลยมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่กี่ปี" เจียงเหลาจวินเอ่ยเรียบเย็น "ชราแล้วชราเลย กลับเริ่มคิดถึงเขาขึ้นมา"