ฮึ่ม!
ได้ผลมังกรหงส์ในการประมูลแล้ว จีเซี่ยนยังคลายกังวล เธอปรารถนาต่อผลไม้เม็ดนี้มาช้านานหลายปี บัดนี้สิ่งที่ปรารถนาก็สำเร็จสมใจ
กระบวนการไม่สำคัญ ทรัพย์สินก็เป็นของภายนอกกาย ตำแหน่งประมุขประตูรากษส ก็เพียงรับภารกิจเพิ่มอีกไม่กี่ชิ้น ย่อมหาเงินคืนมาได้
"เอ๊ะฮืม!" คุณชายน้อยบางคนเริ่มแสดงตัวตน หวั่นว่าจะถูกคนลืม ระหว่างยกเหยือกเท้าสุรา ก็เอื้อนเสียงล้างคอ
เจียงซูเหยียนเบ้ตามองข้าง ๆ เจ้าตัวเล็กนี่ สารพัดจะรู้จริง ๆ นะ? เลือกจะค้าขายกับนางได้จังหวะเป๊ะเชียว หนึ่งล้านทองคำ... กดดันนางผู้อยู่ขั้นวิญญาณอนัตตาเสียจริง
ครั้นรับปากไปแล้ว นางย่อมไม่เล่นตัวโกง จึงใช้ศาสตร์อาคมส่งเสียงใจ "เจ้าเคยได้ยิน...ทะเลโลหิตหรือไม่"
"เคยได้ยินบ้างเล็กน้อย" ฉู่เซียวพยักหน้าเบา ๆ เขาเคยเห็นแผนที่ของโยวไห่ มีท้องทะเลแห่งหนึ่ง ตั้งชื่อว่า "ทะเลโลหิต"
ตำราโบราณจารึกไว้ว่า น้ำในทะเลโลหิตถูกเหล่าเทพสาปสรรค์ เป็นสีแดงเลือด คล้ายคลึงโลหิตของมนุษย์ยิ่งนัก
เล่าลือกันว่า ในนั้นมีผีสิงรบกวนตลอดปี ผู้ใดเหยียบย่างเข้าไป ไม่มีผู้ใดรอดชีวิตออกมา เป็นดินแดนต้องห้ามที่ชื่อกระฉ่อนโหดร้าย
"ทะเลโลหิตมีพฤกษ์วิเศษชนิดหนึ่ง นามว่าบัวเลือด รักษาโรคของหลงชางเยวี่ยได้โดยตรง" เจียงซูเหยียนเอ่ยช้า ๆ
ดวงตาฉู่เซียวเปล่งประกายวิบวับ ในใจคำนวณการไว้แล้ว รอธุระคราวนี้สิ้นสุด จะลงมาสักครั้ง พิชิตบัวเลือด ช่วยชีวิตหลงชางเยวี่ย
"มิใช่ข้าประจานเจ้า แต่หากเจ้าลงไป...รอดไม่เกินสามวัน" จีเซี่ยนจิบสุราอย่างสง่างาม
ฉู่เซียวเม้มปากเบ้ "อนัตตาข้ายังเคยรบ จะกลัวผีปีศาจในทะเลโลหิตกระไร"
"ถ้าเป็นแค่ผีรบกวน ก็คงดี" เจียงซูเหยียนกล่าวช้า ๆ "ที่ทะเลโลหิตถูกขนานนามว่าดินแดนต้องห้าม เพราะมันดูดกลืนอายุขัยของมนุษย์ โดยไม่สนใจภูมิบำเพ็ญ"
พูดถึงตรงนี้ นางชำเลือกมองฉู่เซียวอย่างสนใจ "ด้วยอายุขัยของเจ้าที่ใกล้จะแห้งเหือด เจ้าจะทนได้อีกสักเท่าไร?"
"เจ้าหลอกข้าใช่ไหม!" คิ้วฉู่เซียวขมวดขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ "โลกนี้ยังมีสถานที่ประหลาดเช่นนี้อีกหรือ?"