เส้นทางออกพเนจรในฉลองพระองค์สามัญของฉู่เซียว มีผู้ติดตามน้อยเพิ่มขึ้นหนึ่ง — ไม่ใช่เพราะวัยยังน้อย แต่เพราะร่างเตี้ยเล็ก แถมยังมีนามบรรดาศักดิ์โอ่อ่าคำรามไปทั่ว... ฮ่องเต้ธรณี
คนไม่ตบไม่เชื่อฟัง ชายผู้นี้ก็คือถูกตบจนยอมแพ้ ถูกอาคมผนึกแห่งวิถีปีศาจควบคุมไว้มั่นคง ฮ่องเต้องค์นั้นสั่งให้ไปทางตะวันออก ย่อมไม่กล้าก้าวไปทางตะวันตก
ชายชราแสนโศกเศร้า! ฝืนลมหายใจมาหลายร้อยปี กลับมาถึงสภาพเช่นนี้ ช่างไม่เป็นธรรมกับกาลเวลาที่ถูกเสียเปล่า
"สหายน้อยโปรดพิจารณา ข้าพเจ้าไม่เคยกลืนกินสิ่งมีชีวิตของต้าฉู่แม้แต่ครึ่งดวง" ฮ่องเต้ธรณีพูดอย่างอ่อนระโหย
ฉู่เซียวย่อมไม่เชื่อ จิบสุราน้อยหนึ่งคำก่อน แล้วจึงเอ่ยอย่างชักช้า "รับใช้เป็นองครักษ์ของข้า เจ้าจะมีชีวิต"
"ยังต้องให้ใครมาคุ้มกันอีกรึ?"
"กลัวไพร่พลาดใจร้ายอยากจะทำร้ายข้า"
"........."
เรื่องก็คือเรื่องเช่นนั้น ฉู่ฮ่องเต้ได้องครักษ์ระดับอนัตตามาหนึ่งคน พูดเพียงคำเดียว ชี้ตรงไหนตีตรงนั้น ไม่เชื่อฟัง? ตบปากให้เละ
เส้นทางยาวไกล ฮ่องเต้ธรณีก็ไม่ได้ว่างเว้น หรือจะพูดให้ชัด คือนายงานใจดำบางคนไม่ยอมให้เขาว่าง
ดูนั่นสิ เหนือกระบี่บินอันใหญ่โต ชายชรานั่งหมอบอยู่ตรงนั้น มือหนึ่งถือพู่กัน ลงมือวาดบนยันต์อย่างพลิ้วไหวราวมังกรเหา
วาดยันต์งั้นรึ! ยันต์อาคมระดับอนัตตา สุ่มหยิบมาสักดวงหนึ่ง ก็ระเบิดจนสวรรค์ปฐพีสะเทือนสะเทือน
รุ่งเช้า แสงอาทิตย์อันอ่อนโยนราดหลั่งลงมา ขับไล่ม่านมืดแห่งราตรี ปกคลุมเมืองกว่างหลิงด้วยฉายาแห่งสันติสุข
การกลับคืนสู่บ้านเกิดอีกครั้ง ฉู่เซียวรู้สึกจิตใจล่องลอย ก้าวเดินช้า ๆ บนถนน เสียงเรียกขายและเสียงตะโกนขายของ ล้วนอบอุ่นคุ้นเคยดั่งในความทรงจำ
เขาเริ่มต้นก้าวขึ้นจากแคว้นนี้ ซอกตรอกริมถนน ย่อมไม่พ้นเรื่องเล่าเกี่ยวกับเขา ตั้งแต่กำเนิดจนถึงวันได้รับสถาปนาเป็นฮ่องเต้ เรื่องราวทีละเรื่อง ถูกเล่าขานจนแจ่มชัดไปหมด
ดีนักที่เขาใช้อิทธิวิธีแปลงร่าง ไม่เปิดเผยแท้จริง มิฉะนั้นถนนใหญ่ที่คนแน่นขนัดอยู่แล้ว ย่อต้องครึกครื้นยิ่งกว่าเดิม