ฉู่เซียวปรากฏกายอีกครั้ง ณ เขาเฟิงหมิง อดีตสถานที่ลักพาตัว ผ่านการรบรากันมานานัปการ บัดนี้กลายเป็นซากปรักหักพังไปแล้ว
ยามเช้าเป็นเวลาอันงาม หล้าฟ้าแดนดินอันพังทลายนี้ ร่างมนุษย์เคลื่อนไหวกันครึกครื้น ดั่งใจกลางเมืองโยวตู ที่แรงงานกันอย่างเร่าร้อน
มีคนรู้จักด้วย ฉู่เซียวเห็นนางฟ้าหลินจากไกล กำลังใช้พระธรรมมหาศาสตร์แห่งสำนักหนึ่ง สร้างขุนเขาขึ้นจากพื้นราบ
ผู้ช่วยเหลือนางก็มิใช่น้อย ชายหญิงล้วนแต่งชุดนักพรต ล้วนเป็นนักพรตเต๋าทั้งสิ้น
ไม่ผิดแน่ พวกเขามิได้กลับถิ่นฐานเดิม หากต้องการตั้งรกรากที่แห่งนี้ ความรีบร้อนวุ่นวายเช่นนี้ ก็คือการสร้างภูเขาวังสำนักขึ้นมา ห่างจากโยวตูเพียงไม่กี่ร้อยลี้
จงอี้ก็อยู่ที่นี่ ในฐานะธิดาศักดิ์สิทธิ์ของสำนักเต๋า เมื่อผ่านเคราะห์กรรมมาแล้ว เธอเปลี่ยนแปลงอย่างมาก วิชาบำเพ็ญก้าวไกลยิ่ง ณ บัดนี้ เป็นถึงจารย์สวรรค์องค์หนึ่งแล้ว
"ไม่อยู่ในพระนคร มาที่แห่งนี้ทำสิ่งใด?" นางฟ้าหลินแง้มมองมาชั่วครู่ คำตอบที่ฉู่เซียวให้กลับบริสุทธิ์ยิ่ง "เสด็จประพาตแบบลับพระองค์"
ถ้อยคำเหล่านั้น ทำให้บรรดานักพรตเต๋าทั้งหมดเบ้ปาก พวกเขาได้ยินมาแล้วว่า ฮ่องเต้บางองค์วางมือทิ้ง หนีไปเป็นเจ้านายมือเปล่า
ไม่ต้องนึกก็เดาได้ว่า ท่วงท่าของพวกผู้เฒ่าแก่คนนั้น ต้องหนวดพองตาโต ปากปล่อยคำด่าไม่หยุด พระราชวังสร้างเสร็จแล้ว ฮ่องเต้กลับหายไป
ฉู่เซียวหนังหน้าหนา ไม่ถือสา เข้าพบทุกคนเป็นการลา แล้วก้าวขึ้นสู่ท้องฟ้าทีละก้าว ขึ้นสู่ยอดเขาน้อยลูกหนึ่ง
บนนั้นมีบุคคลหนึ่งนั่งสมาธิ ชุดขาว ผมขาว หนวดขาว แม้เพียงแรกพบ ก็ให้ความรู้สึกราวกับเห็นเซียน
ย่อมเป็นจางเทียนชือ หลังศึกเปลี่ยนฟ้า เขาบาดเจ็บสาหัสมาหลายวัน โชคดีที่รากฐานลึกหนัก และมียาโพช่วยรักษา จึงมิได้ร่วงหล่นจากวิชาแห่งชีวิต
นับแล้ว เขาทั้งสองคุณลุงหลานมีความคล้ายกันหลายประการ อย่างน้อยโชคชะตาที่ได้จากทะเลทรายดาราร่วงก็เสมอกัน คนหนึ่งหลอมรวมน้ำเซียน อีกคนดูดกลืนพลังเซียน
ฮึม!
เบื้องหน้าจางเทียนชือยังมีตรามหาอาคมแปดทิศลอยค้าง รัศมีวิเศษแปรปรวน สั่นสะเทือนกึกก้อง ยิ่งมีพลังเซียนพันเนื่อง นั่นย่อมเป็นตรามหาอาคมแปดทิศ