เพี้ยะ! เพี้ยะ!
การถูกเฆี่ยน มิใช่สิ่งที่ฉู่เซียวปรารถนา
แต่จนใจที่เขามีท่านอาจารย์ผู้หนึ่ง
ด้วยไม่ได้อบรมสั่งสอนศิษย์มาหลายวัน ฉินโซ่วจึงอดไม่ได้ที่มือจะหฤหรรษ์ กระทั่งวันนี้หวดแส้ได้ดุดันนัก อย่าว่าแต่คนรับใช้ที่ผ่านไปมา แม้แต่หมากูและเย่เหยาก็ทนมองไม่ได้
จับฝา
กุมเอว
เดินกะโผลกกะเผลก
เมื่อคุณชายฉู่ก้าวออกจากสนามประลองยุทธ์ ก็ปรากฏกายในสภาพที่มิทำให้ผู้ใดผิดหวังอีกครา
“เจ็บหรือไม่” ในยามคับขัน ต้องอาศัยน้องภรรยาผู้นี้ คอยพยุงเขามาตลอดทาง
“ไม่เจ็บ” เพียงสองคำเอ่ยจากปากฉู่เซียวอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
เจ็บสิ!
ต้องเจ็บแน่!
ต่อให้เขาหนังเหนียวก็จริง แต่มิอาจทานทนท่านอาจารย์ที่ลงมือหนักหน่วงได้หรอก!
“ท่านกับบุตรเขย ช่างเข้มงวดเกินไป” หมากูชำเลืองมองฉินโซ่ว
“อาจารย์เข้มงวด... ศิษย์จึงเก่งกล้า”
มองแผ่นหลังฉู่เซียวที่เลือนหาย ฉินโซ่วลูบเคราอย่างมีความหมายลึกซึ้ง
วันนี้ มิใช่ว่าเขาคันมือ หากแต่ศิษย์สกุลฉู่ของเขาผู้นั้น ทนต่อการฝึกหนักได้กว่าแต่ก่อน เขาจึงฟาดแส้เพิ่มขึ้นหลายครั้งโดยไม่รู้ตัว แถมยังออกแรงมากขึ้นอีกด้วย
“การถูกโบย ก็คือการบำเพ็ญเพียรอย่างหนึ่ง”
ฉู่เซียวเข้าอกเข้าใจอย่างถ่องแท้ ขณะแช่กายก็ไม่ส่งเสียงแม้แต่ครา
ความเจ็บปวดแสนสาหัสย่อมมีอยู่ เพียงแต่ผู้ที่หลอมรวมเลือดเสวียนอู่เข้าไปเช่นเขา การทนรับความเจ็บปวดนั้น ได้ทะลวงขีดจำกัดบางอย่างไปเนิ่นนานแล้ว เมื่อวันเวลาผ่านไปจะค่อยๆ ชิน และจะก้าวไปสู่ขั้นสูงอีก
ตูม!
ผู้เปี่ยมพลัง มิอาจหลับใหลในยามค่ำคืนได้
ฉู่เซียวผู้ชำระล้างความเหนื่อยล้าทั้งมวลแล้ว ก็กระโจนลงบ่อในทันที
ปิ่นหยกยังคงลอยอยู่ตรงนั้น ดูดซับพลังของต้นไม้เทพอย่างขะมักเขม้น