ตูม!
พื้นแผ่นดินเดิมแห่งชิงเฟิงอันไพศาล เหลือเพียงนครโยวตูที่โดดเดี่ยวเดียวดาย ภูเขาสูงใหญ่ไม่เห็นแม้แต่ลูกเดียว ทั้งหมดถูกคลื่นแรงปะทะของสงครามครั้งใหญ่ทำลายราบเป็นหน้ากลอง
เงยหน้ามองฟ้า ม่านว่างเปล่าเต็มไปด้วยเปลวแสง ทุกสายล้วนแทรกสีเลือด ไม่ว่าวินาทีใดไม่ว่าเวลาใด ต่างบอกเล่าให้เห็นว่าสงครามครั้งนี้โหดร้ายเพียงใด
เมื่อมองจากริมฟ้าไกล แผ่นดินรกร้างนั้นกลับกลายเป็นความโกลาหลลุกเป็นไฟ ดุจดินแดนต้องสาปของสิ่งมีชีวิต ผู้ใดก้าวเข้าไปโดยไม่ชอบธรรม ย่อมถูกฆาตเจตนาสยองขวัญระบายสลายจนมิดชีพ
"ใครกันที่แขนกว่า ใครกันที่อ่อนแอกว่า?" ไม่ว่าจะทัพใหญ่แดนเหนือ หรือผู้ชมนอกสมรภูมิ ต่างเบิกตามองจนสุดสายตา ครูกับศิษย์กับต้าฉินหลงจุน รบกันจนฟ้าแตกปฐพีแหวก!
ปู๊ด!
ในขณะที่พวกเขาเบิกตามองนั้น แสงเลือดสายหนึ่งจ้าวาบเหมือนสายฟ้า แตกกระจายขึ้นกลางความว่างเปล่า
แม่งามพอจำแนกได้ว่า ฉินหลงจุนเปื้อนเลือด โดนฉู่เซียวฟันด้วยนิ้วเสวียนหมิงเต็ม ๆ หนึ่งครั้ง แผ่นอกถูกเจาะทะลุ เลือดย้อมฟ้านภา
"มาเอาชีวิตเจ้าคืน!" ฉู่เซียวฆาตเจตนาคุกรุ่น ข้ามฟ้าเข้าปะทะ หมัดหนึ่งทุบทำลายอำนาจของขั้นอนัตตา สะบัดให้ฉินหลงจุนไอเลือดถอยหลัง
การถอยครั้งนี้ ทำให้เขาโกรธจนดวงตาพุ่งไฟ เขาคือหลงจุนแห่งต้าฉิน ผู้บรรลุอนัตตาในระดับไร้บาดแผล ต่อสู้เดี่ยวต่อเดี่ยว กลับกดขี่เยาวชนผู้หนึ่งไม่ได้
มิหนำซ้ำยังไม่ได้กดขี่ ยังถูกบาดเจ็บสาหัสซ้ำแล้วซ้ำเล่า สู้มาถึงตอนนี้ ร่างกายก็แตกร้าว ล้วนเป็นแผลที่ยากจะหายขาด
"ไม่ตายไม่เลิก!" ดวงตาฉู่เซียวเปล่งประกายดั่งคบเพลิง มารพิษพวยพุ่งขึ้นสู่ฟ้า เปรียบเสมือนสัตว์ร้ายแห่งกาลก่อน พุ่งทะยานเข้าสังหารมา
"เจ้า...ไม่มีวันทำลายข้าได้" ฉินหลงจุนสะเทือนร่างกาย ตะโกนโกรธสั่นฟ้า
ถ้อยคำยังไม่จากปาก เบื้องหลังเขาก็มีประตูแสงหนึ่งเปิดออก สัตว์ยักษ์มหึมาตัวหนึ่งคำรามพุ่งออกมาจากภายใน แค่อ้าปากปล่อยสายฟ้าหนึ่งลำ ก็ทุบฉู่เซียวลงคว่ำ