ยามราตรีแสงจันทร์ส่อง
บนยอดเขาสูง
หญิงสาวนางหนึ่งนั่งอยู่อย่างเลื่อนลอย หมอกฝนพันพรายโอบล้อมทุกกาย ปิดบังนางให้ดูพร่าเลือน เหมือนภาพม่านฝัน
นางคือประมุขนิกายรักษะ ออกจากถ้ำมาช้านานแล้ว แต่ไล่หาฉู่เส้าเทียนไม่พบ จึงมาพบแดนสมบัติฟ้าดินเช่นนี้ แล้วจมดิ่งสู่ห้วงนิทราอย่างเงียบสงบ
กลางวันใจคิดถึงสิ่งใด
ยามค่ำคืนย่อมฝันถึงสิ่งนั้น
เป็นเช่นนั้นแน่ ในม่านฝันของนาง จึงปรากฏชายหนุ่มองค์หนึ่งศีรษะล้อมวงแสง ยืนตรงหน้าประตูประตูนรก มองขึ้นฟ้าอย่างงุนงง
ฝันซ้อนฝันหรือ? ย่อมไม่ ประมุขนิกายรักษะมีวิชามหาอำนาจ ด้วยวิธีการชิงชะตาสรรสร้าง ได้ลากบุคคลที่นางต้องสังหาร เข้าสู่ม่านฝันของนาง
ฆ่าคนด้วยความฝัน คือวิชาเด็ดขาดของนาง ผู้ใดตายในมือนาง ไม่ว่าขั้นรู้แจ้งสวรรค์หรือก้าวครึ่งอนัตตา ล้วนจากไปโดยไร้เสียงสัญญาณ
นางกับฉู่เซียวไม่มีความแค้น มีแต่รับเงินผู้ใดย่อมปัดป้องภัยให้ผู้นั้น สำนักรากษะเพราะเด็กหนุ่มผู้นั้นบาดเจ็บล้มตายมากมาย นางในฐานะผู้นำสำนัก ย่อมต้องเอาคืนให้ได้
"นี่..." ฉู่เซียวไม่เพียงงุนงง ยังมึนงงเลื่อนลอย มองประตูหินตรงหน้า ไม่เข้าใจสิ่งใด
"มาเถิด เข้ามา" ประตูนรกเปิดอ้ากว้าง ด้านในมืดมิดสนิท และในห้วงความมืดลึกนั้น เสียงเอ่ยเลื่อนลอยดังก้อง
ไม่รู้ว่าผู้ใดร้องเรียก เพียงรู้ว่าเป็นนางหญิง เสียงใสแจ๋วเลื่อนลอย ทว่าดั่งคาถามาร พัดพาอำนาจมารที่มนุษย์ต้านทานมิได้
ฉู่เซียวได้ยินดังนั้น ความมึนเวียนพลันท่วมขึ้นในสมอง จิตใจถูกรบกวน สติเริ่มค่อย ๆ พร่าเลือน ยากที่จะรู้แจ้ง
เขา จมดิ่งแล้ว ได้ยินเสียงเรียกจากประตู จึงเงยเท้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว ดุจร่างไร้วิญญาณ ก้าวย่างฝืดเคื้อ ก้าวหนึ่งแล้วก้าวหนึ่งมุ่งเข้าสู่ประตู