หึ่ง!
เปลวเพลิงนรกเพิ่งลุกโชน ดาบตัดวิญญาณก็สั่นสะท้านกึกก้อง ลวดลายลับบนดาบไม่รอการเรียกใช้ก็หมุนวนขึ้นเอง แสงดาบอันน่าสะพรึงปรากฏขึ้นฉับพลัน
ฉู่เซียวรู้ดีว่าดาบเล่มนี้มีวิญญาณ กำลังต้านทานเพลิงนรกด้วยตัวเอง ด้วยเช่นนี้ จะให้หลอมรวมได้โดยง่ายย่อมเป็นไปไม่ได้
ดั่งที่คิด ตราประทับภายในแข็งแกร่งยิ่ง เพลิงนรกสะเทือนมันแทบไม่ได้ เขาหลอมไม่หยุดพักตลอดหนึ่งวัน ตราประทับก็ยังไม่แม้แต่จะหลวม
นางฟ้าผู้เลื่อมใสดูเหมือนจะคาดการณ์ไว้แล้ว จึงต้มน้ำชาแก้วหนึ่ง จัดถาดเมล็ดแตงโม แล้วนั่งพาดขาอย่างสบายอารมณ์ อ่านหนังสืออยู่อย่างเงียบสงบ
ถ้าหลอมรวมง่ายเพียงนั้น จำเป็นต้องรอถึงวันนี้หรือ? ดาบเล่มนี้ไม่ธรรมดา ต้องเตรียมใจรบแบบยืดเยื้อกับมันให้ดี
ไม่เป็นไร บางคนนั้นพลังงานเหลือเฟือ ถนัดเรื่องต่อสู้ไม่ยอมแพ้ ที่สำคัญคือเพลิงนรกของเขาโหดร้ายยิ่ง เวลาผ่านไปนาน ย่อมเผาตราประทับให้แตกมุมหนึ่งได้
แค่มุมเดียวก็พอ ขอให้มันแตกร้าว ที่เหลือง่ายทั้งสิ้น ตราประทับที่สมบูรณ์แบบต่างหากที่ยากที่สุด
พูดถึงความเจ็บ ฉู่เซียวก็ได้แต่บิดหน้าแสดงความทุกข์ไม่น้อย ฝ่าเป่าแห่งวิญญาณ และเป็นดาบที่เน้นการโจมตี ทุกครั้งที่มันสั่นกึกก้อง วิญญาณของเขาก็เหมือนโดนหวดกระหน่ำ
สองสามครั้งยังพอไหว แต่โดนมามากเข้า แม้รากฐานของเขาก็แบกไม่ไหว ณ บัดนี้ ใบหน้าซีดขาว สมองกลับกึกก้องมัวไปหมด
"อย่าอู้งาน" นางเซียนหลิงเหมือนนายงานคอยกวดขัน คอยเตือนให้คุณชายฉู่น้อยลงมือทำงานทุกวินาที
"พูดง่ายเพราะไม่ใช่คนลงมือ" ฉู่เซียว pursed ริมฝีปาก ตาลายเป็นดาว วิงเวียนศีรษะคลื่นเหียน
"เมื่อกี๊ใครบอกว่างานแบบนี้เขาถนัดที่สุด?" นางฟ้าผู้เลื่อมใสดุจสุภาพสตรีชั้นสูง ท่าทางเปลี่ยนหน้าหนังสืองดงามน่าดู
อ่านหนังสือก็จริง แต่นางมิใช่นายงานใจร้าย โบกแขนเบา ๆ ปล่อยพลังวิญญาณบริสุทธิ์ผืนหนึ่งออกมา เติมพลังให้ฉู่เซียว