ใครว่าจุดประทัดได้แต่เทศกาลตรุษ ยามดึกดื่นเช่นนี้ ชิงเฟิงเดิมก็พวงดอกไม้ไฟล้อมรอบ เสียงระเบิดดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย ล้วนเป็นของกินเล่นยามตรุษที่เทียนเฉวียนจื่อส่งมาให้
ราชครูแห่งต้าฉินไม่ใช่แค่ใจดี ยังมีของสะสมล้ำลึกเหลือเฟือ ศพยันต์กับหุ่นเชิดพุ่งทะยานระเบิดกระจายไปทั่วฟ้า ระเบิดไปทีละแถบ ๆ จนคนทั้งหลายต้องกุมหน้าอกแน่น
สมเป็นหนึ่งในเจ็ดผู้พิทักษ์แผ่นดินจริง ๆ มหาเศรษฐีตัวจริง!
หุ่นเชิดและศพตราปีศาจจำนวนเท่านี้ หากแปลงเป็นเงินทองหรือทรัพยาการฝึกบำเพ็ญ ก็พอกองเป็นภูเขายักษ์ได้อีก
"ทุ่มเทขนาดนี้ กลัวว่าคืนนี้ จะเหยียบราบชิงเฟิง" บรรดาเฒ่าหมอผีต่างปรากฏกายอีกครา นับนิ้วคำนวณแล้ววางคำตัดสินเช่นนี้
ไม่มีผู้ใดขัดเซียนเก๋าพวกนี้ เพราะผู้ที่เชื่อมั่นในชิงเฟิงมีน้อยนิดจริง ๆ
วงศ์สกุลราชันจัดกองทัพมหึมา แม้ผู้บัญชาการจะสิ้นชีพไปแล้วสามนาย แต่รากฐานยังมั่นคง
ตรงกันข้าม ผู้กบฏที่ซ่อนอยู่ในชิงเฟิงทำได้เพียงตั้งรับ ไร้เรี่ยวแรงปะทะตรง ๆ
สถานการณ์เช่นนี้ช่างเป็นฝ่ายถูกไล่ต้อน จะเปรียบดั่งสัตว์ในกรงยังไม่เกินเลย ครั้นประตูเมืองถูกทลาย ก็คือการพินาศทั้งกอง
"ของพวกข้า"
"ทั้งหมดของพวกข้า"
มีผู้ส่งของกินเล่นยามตรุษ
ก็ย่อมมีผู้เก็บเงิน
ดูเถิด บรรดาผู้มีฝีมือแห่งโยวตูต่างวิ่งวุ่นไปมาบนขุนเขาชิงเฟิงเดิม ทิศตะวันออกตะวันตกใต้เหนือ
แม้ศัตรูจะมาแรงกระหน่ำ แต่ที่จริงศพตราปีศาจและหุ่นเชิดที่พุ่งเข้ามา กว่าครึ่งไม่ได้ระเบิดเสียที ถูกพวกนางดับสนิทเสียก่อน
ของแจกฟรี ทำไมจะไม่รับ?
เก็บกลับเข้าเมือง... ตั้งบูชาไว้
ครั้นวันหน้าเมื่อสั่งสมรากฐานได้เพียงพอ ก็จะยกให้วงศ์ราชันได้ลิ้มรสบ้าง
จนนัก! ของยุทโธปกรณ์ของตนไม่พอ ก็เก็บของคนอื่นสิ! บรรดาท่านผู้ใหญ่นั่นล้วนร่ำรวยจนน้ำมันไหล