ตะวันคล้อยต่ำ
ฉู่เซียวปลดถุงทรายที่ข้อเท้าลง
"รู้สึกอย่างไรบ้าง" ฉินโซ่วนั่งไขว่ห้างจิบชาอย่างสบายอารมณ์
"ยังไม่ตาย" เพียงสามคำ แต่ฉู่เซียวเอ่ยด้วยลมหายใจหนักหน่วง
การฝึกฝนหักโหมทำให้เขาเหนื่อยล้าจนแทบหมดแรง หากไม่ใช่เพราะพลังปราณดำหล่อเลี้ยงร่างกาย คงสลบไปแล้ว
"วันนี้ พอแค่นี้"
ฉินโซ่วยืดเส้นยืดสาย แล้วหยิบสมุนไพรห่อหนึ่งส่งให้ตามอัธยาศัย
"นี่คือผงชุบกาย เอาไปละลายน้ำแช่ตัว"
"ขอบคุณเก๋อเหล่า" ฉู่เซียวที่เมื่อครู่ยังอ่อนเปลี้ยราวกับไม่มีแรง พริบตานี้กลับคึกคักมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที ก่อนออกจากสนามประลองยุทธ์ ยังตีลังกาหนึ่งตลบ
ฉินโซ่วมองดูพลางลูบเครา ท่าทางยิ่งทวีความลุ่มลึก
ใช้ได้ เจ้าหนูนี่ใช้ได้ ต่อไปพามันฝึก คงไม่ถูกมันทรมานจนคลั่ง
"ทำไมดูเหมือนขี้บุหรี่" ทางด้านฉู่เซียวแกะห่อยาสมุนไพรออกแล้ว ผงสีดำปนเทา กลิ่นสมุนไพรฉุนจัดจนน้ำตาคลอเบ้า
ผงชุบกาย เขาเคยได้ยินชื่อ
สมัยก่อนอยู่ตระกูลฉู่ ไอ้หนูฉู่เหิงชอบเอามาอวดเขาไม่ขาด
ไม่ใช่แค่ฉู่เหิง ลูกหลานตระกูลฉู่คนอื่นๆ ก็ล้วนโตมาในบ่อยา
เขาเป็นลูกอนุภรรยา ไม่มีสิทธิ์ได้รับการดูแลเช่นนี้ เพราะของสิ่งนี้ ราคาแพงลิบลิ่ว
"ประสิทธิภาพคงดีเยี่ยม"
ฉู่เซียวเก็บห่อยาเข้าอกเสื้อ เหลือบมองท้องฟ้า
เวลาแต่เช้าตรู่ หลังแช่ตัวแล้ว เขาดูเหมือนยังทำอย่างอื่นได้อีก
เช่น เอาผลท้อเซียนออกมาผึ่งลม ล่อให้พังพอนจิ้งจอกขาวมาเยี่ยมเยียนพูดคุยเล่น
"ท่านเขย"
ตอนฉู่เซียวกลับมาถึงเรือนพัก บ่าวไพร่ทั้งหลายเตรียมเครื่องอาบน้ำไว้พร้อมแล้ว โดยเฉพาะสาวใช้ตัวน้อยสองคนนั้น ช่างเชื่อฟังและเฉลียวใจเสียจริง มีท่าทางจะช่วยขัดหลัง อาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ด้วย
"ข้าทำเอง"
ฉู่เซียวไม่ชินให้คนอื่นเห็นร่างเปลือย จึงให้ทุกคนออกไป
ครั้นปิดประตูแน่นหนาแล้ว เขาหยิบสมุนไพรที่พ่อบ้านชราให้มา เทใส่ถังจนหมด ใช้ท่อนไม้คนให้เข้ากัน แล้วจึงกระโดดลงไปเสียงดังตูม
เขาคิดว่า หลังจากเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน การได้แช่น้ำร้อนคงเป็นเรื่องน่ารื่นรมย์ แต่เมื่อลงไปในน้ำ กลับเป็นอีกภาพหนึ่ง
เจ็บ เจ็บเหลือเกิน น้ำที่เห็นว่าร้อนนั้น กลับราวกับลาวาจากภูเขาไฟ
"ฤทธิ์แรงดีแท้!" ฉู่เซียวกัดฟันแน่น ท่องเคล็ดวิชาโกลาหลในใจ