ฟิ้ว!
ฟ้าราตรีเหนือทะเลมืดมน ร่างมนุษย์กว่าสิบร่างพุ่งฝ่าอากาศไป เหมือนรีบไปเกิดใหม่ ล้วนเคลื่อนกายปานสายรุ้ง
นั่นคือผู้พิทักษ์แห่งต้าอวี่ พอออกจากเกาะมังกรหมื่นก็มุ่งหน้ากลับถิ่นไม่หยุดพักแม้ครึ่งจังหวะ
"ผู้พิทักษ์ คนลึกลับผู้ปะทะกับเฟ่าจุนนั้น คือฉู่เส้าเทียนจริงหรือ?" บุรุษชุดคลุมดำคนหนึ่งถามเบา ๆ
"แม้จะไม่ใช่ นางก็ย่อมหนีไม่พ้นความเกี่ยวข้องกับฉู่เซียว" ผู้พิทักษ์แห่งต้าอวี่กล่าวเรียบ ๆ
"พวกเราก็ไม่จำเป็นต้องกลัวเขา" บุรุษชุดคลุมดำอีกคนอุดอู้ "ที่แห่งนี้คือทะเลอันธพาล ไม่ใช่แผ่นดินต้าฉินของเขา"
คำพูดเพิ่งจบ ก็โดนตบปากจ๋าบหนึ่งครั้ง "แม้แต่ประมุขยังไม่ใช่คู่มือของเขา เจ้าคืออะไรกัน ข... หืม?"
ผู้พิทักษ์แห่งต้าอวี่พูดยังไม่จบ ก็หยุดกายค้างทันที เพราะเบื้องหน้าแนวฟากฟ้า บังเกิดฆาตสังหารคำรามอันแกร่งกล้ายิ่ง
ทุกคนต่างรู้ตัวเช่นกัน หรี่ตาลงเล็กน้อย แต่ญาณต่ำเกินกว่าจะมองเห็นแก่นแท้ มีเพียงเงาร่างงดงามหนึ่ง ก้าวขึ้นฟ้าทีละก้าวมุ่งมา
เมื่อเข้าใกล้จึงรู้ว่าคือหญิงแกร่งผู้รบกับเฟ่าจุนนั่นเอง ในมือยังถือดาบเล่มหนึ่ง คมดาบสะท้อนแสงดาวระยิบระยับ เปล่งประกายเยือกเย็น
ทุกคนต่างตะลึง หญิงเสือตัวนี้ ไม่ได้อยู่รบที่เกาะมังกรหมื่นรึ? ทำไมจึงปรากฏกายในทะเลแห่งนี้ มาด้วยจรวดหรือ?
"ไม่ถูกต้อง" ผู้พิทักษ์แห่งต้าอวี่ขมวดคิ้ว แล้วถอยกายถอยหลังหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ "เจ้า....หนึ่งปฐพีแตกสามบริสุทธิ์?"
"ญาณกว้างไม่เลว" อวตารของฉู่เซียวยิ้มเหยียดปาก แต่รอยยิ้มนั้นในสายตาของทุกคน ช่างน่าสยองยิ่ง
ณ ขณะนี้ แม้ผู้ที่เพิ่งโดนตบปากก็รู้สึกปวดฉี่ยิ่ง นี่ไม่ใช่หญิงแกร่ง แต่คือศิษย์ของอาจารย์ชัด ๆ
"หนี!" ผู้พิทักษ์แห่งต้าอวี่ตะโกนก้อง ไม่คิดเลย กายพุ่งหนีทันใด คนเราต้องรู้จักประมาณตน ผู้พิทักษ์นี้สู้จริงไม่ได้แน่