มาช้าก็จริง... แต่มาถูกจังหวะยิ่งดี
ช่องทางแห่งภววิภาคแตกร้าวขาด ยังผลให้หนึ่งฮองหนึ่งตี้ ยังไม่ทันถูกส่งย้ายไปถึงชายแดน กลับตกหล่นออกจากมิติเสียก่อน
ราชศัตรูบังเอิญพลิกผัน กลับประหยัดระยะทางได้มากมาย ส่วนเส้นทางที่ไม่ได้เดินนั้น ก็คือถนนที่ปูด้วยเลือดและกระดูก
ชายแดนทางเหนือของต้าซวนถูกตีทะลุแล้ว หากไม่ใช่การสู้ต้านอย่างสุดชีวิต กองทัพอาณาจักรมังกรดำคงบุกถึงนครหลวงต้าซวนไปแล้ว
กัง! กัง!
หลังพักรบชั่วขณะ เสียงร้องของหงส์ดังก้องฟ้าเก้าชั้น จักรพรรดินีเปิดธรรมลักษณ์แล้ว เปลวไฟหงส์โอบกอดความฆาตเยือกเย็นจนถึงในกระดูก กวาดพื้นพิภพจนทั่วสารทิศ
แทบจะพร้อมกันนั้น ฉู่เซียวก็ปลุกแสงทองยาวสามศอก รัศมีนับหมื่นแสงแผ่ระยับ ดุจเทพผู้เสด็จลงจากสวรรค์ กลืนฟ้ากินแผ่นดิน สยองขวัญแปดทิศ
ทหารนายกองต้าซวนมองจนเลือดสูบฉีด ศักดิ์ศรีและขวัญกำลังใจลุกไหม้ปานเพลิง จักรพรรดินีและเสวียนฮองมาถึงแล้ว ย่อมนำพาพวกเขาไปกู้คืนแผ่นดินอย่างแน่นอน
ตรงกันข้าม กองทัพมังกรดำหน้าซีดเผือด ผู้ที่บำเพ็ญไม่สูงมือสั่นเทิ้ม ถืออาวุธก็แทบไม่อยู่กับมือ
"บรรพชนยังไม่มาเสียที" ผู้พิทักษ์มังกรดำบิดตามองขอบฟ้าอย่างสุดสายตา หนึ่งฮองหนึ่งตี้นี่ คนทั่วไปจะรับไหวเชียวหรือ
บรรพชนยังไม่เห็น แต่ฆาตกรเทพกลับมีหนึ่ง ฉู่เซียวก้าวข้ามท้องฟ้ามา และจ้องเขาจากท่ามกลางคนนับหมื่น กฎเกณฑ์เดิม... จับโจรให้จับผู้เป็นใหญ่
ผู้พิทักษ์มังกรดำขนหัวลุกซู่ ไม่ทันได้คิดก็ผึ่งม่านเพลิงลุกโชนกว้างใหญ่ออกมา
นั่นคือธรรมลักษณ์ของเขา บำเพ็ญมาหลายปี เข้าได้ถอยได้ ไม่น้อยครั้งที่เขาใช้วิชานี้ปราบประลัยผู้เข้มแข็ง
"ให้ข้า... แตก" ฉู่เซียวโอหังยิ่งกว่า หมัดเดียวกระหน่ำทะลุผ่าน พลังหมัดอันแกร่งกล้าดับเปลวเพลิงรุนแรงของธรรมลักษณ์จนมอด
ปู๊ด!
ผู้พิทักษ์มังกรดำถูกปะทะกระเด็น ไม่อาจรับไหว ดุจถุงทรายก้อนหนึ่งถูกกระเด็นแบนออกไป หลังนั้นเลือดเก่าหนึ่งพุ่ง พ่นจนอวัยวะภายในแหลกละเอียด