“ให้ข้ารอคอยไปเถิด”
แอบขโมยไม่สำเร็จกลับถูกตีจนแฉะ ปีศาจมารดาวร่วงกับซากศพโบราณอนัตตานับได้ว่าเป็นคู่หูผู้ร่วมชะตากรรมเลยทีเดียว แม้คำพูดที่ปล่อยทิ้งไว้ก่อนหนี...ก็เหมือนกันเป็นแฝด
เคยชิมรสหวานของเส้นมังกรมาแล้ว ทั้งสองย่อมไม่ยอมเลิกรา จึงอาศัยความมืดยามราตรี คนหนึ่งมุ่งจากตะวันออกสู่ตะวันตก มุ่งหน้าสู่อาณาจักรแดนอาทิตย์ อีกคนมุ่งจากใต้ขึ้นเหนือ มุ่งหน้าสู่อาณาจักรมังกรดำ
บังเอิญนัก ทั้งสองราชวงศ์นี้ก็มีคนไร้คุณธรรมเหมือนกัน
อย่างมารดาบกระดูกแดง ก็ดุจภูตเงาที่ลอบลับ ล่องหนลัดเลาะแฝงกายเข้าไปในอาณาจักรดวงจันทรา มิใช่มาเที่ยวชมภูผาธารา หากแต่มุ่งตรงสู่เส้นมังกรเช่นกัน
และดั่งวิญญาณร้ายแดนลี่เจียง ที่ก่อนหน้าถูกเทียนจีจื่อฟัดจนยับเยิน กลืนไฟแค้นเต็มอก อยากแวะกินเส้นมังกรสักหน่อยเพื่อระงับใจสั่น จึงเล็ดลอดมายังต้าฉิน
ฤดูกาลแห่งความวุ่นวาย ไม่มีบ้านไหนอยู่เป็นสุข แม้แต่ทะเลโยวอันไร้ขอบเขตก็เหมือนมีผีหลอก เสียงร่ำไห้ระงมขึ้นดับลงแทรกแทนกันยามดึกดื่น
ตูม!
แสงรุ่งอรุณแห่งแดนเก่าชิงเฟิง พร้อมด้วยเสียงระเบิดสั่นฟ้า ล้วนเป็นฝีมือของเทียนชูจื่อกับอวี่เหิงจื่อทั้งสอง
สองพี่น้องนี่ช่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ซ้ายขวาสองข้าง ล้อมประตูเมืองโยวตูไว้ ระดมยิงตลอดทั้งคืนไม่หยุดพักแม้ครึ่งจังหวะ
เพราะทั้งสอง กำแพงเมืองจึงเต็มไปด้วยเงาร่าง ทั้งหนุ่มแก่ เสียงระเบิดสั่นทั้งฟ้าปฐพี ใครจะหลับไหว!
“อารมณ์ข้านี่ก็เถอะ” เซี่ยงอวี่กุดแขนเสื้อ พลันเดินไปมาหน้ารถหนอนกามสวรรค์ ในใจอยากจะยิงปืนใหญ่ล้างพื้นให้ทั้งสองนอกเมืองเสียจริง ๆ
เยาวชนที่มีความคิดแบบนี้มีให้เห็นเพียบ ทว่าถูกบรรดาผู้อาวุโสบดขยี้ความคิดทิ้งตั้งแต่ยังไม่ทันแตกหน่อ