เมื่อวิชาหยาบปราณน้ำแข็งเพลิงถูกทำลาย ฉู่เซียวก็คำรามชะตุ้งปอดออกมาจนสุดหัวใจ จิตวิญญาณเกรี้ยวกราดขึ้นในทันใด
ทว่าต่อจากนั้น ริมฝีปากก็มีเลือดไหลซึมออกมา ฟู่หงเหมียนมองแล้วคิ้วงามขมวดเล็กน้อย ส่วนหมอยานั้นรู้ดีอยู่แก่ใจ
ผู้น้อยผู้เลิศล้ำเลิศผู้นี้ ภายในร่างยังมีบาดแผลอีกไม่น้อย หนึ่งๆ แผลยากแก่รักษายิ่งกว่าหนึ่ง แม้ฝีมือจะเฉียบแหลมสักปานใด นางก็เพียงได้แต่จ้องมองอย่างไร้ทางสิ้นคิด
ดีหน่อยที่โลกกว้างใหญ่ สิ่งที่ไม่ขาดย่อมคือผู้มีความสามารถและผู้วิเศษ บาดแผลที่นางหมดหนทาง มิได้แปลว่าคนอื่นจะรักษาไม่ได้เช่นกัน
"เจ้าถูกทำร้ายจนเป็นบาดแผลไปเพียงใดกัน" ฟู่หงเหมียนถามเสียงเบา ปรารถนาจะแอบมองเข้าไปในร่างของฉู่เซียว หากพลังลึกลับปกปิดไว้ สิ่งที่มองเห็นกลับเลือนรางมัวหมั่งทั้งหมด
"ปฏิเสธมิได้จริง เมื่อคราะไปคลังหลวงต้าฉิน ก็ถูกอัดเอาอย่างจัดจ้าน" ฉู่เซียวยิ้มเก้อเขิน
"หากมีโอกาส จงไปเยือนถ้ำวิเศษหลิงอวิ๋นสักครั้ง หลานซินจื่ออาจรักษาคำสาปหักเอ็นของเจ้าได้" หมอยาเอ่ยช้าๆ "แต่นางจิ้งจอกแก่นั่นนิสัยเหม็นเน่านัก นาง..."
"เฮื้อก!" คำยังไม่จบ หมอยาก็ถูกเสียงไอเบาๆ ของฟู่หงเหมียนขัดเสียก่อน คงเป็นเพราะลำคอไม่สบายกระมัง
ไม่เป็นไร
หมอยาหยุดครู่หนึ่ง แล้วสานต่อถ้อยคำเดิม "นางจิ้งจอกแก่นั่น..."
"เฮื้อก!" ฟู่หงเหมียนก็ไออีกเสียง จนหมอยาหน้าบูดบึ้ง "หนูน้อยนี่ ไม่ใช่จะมีประสงค์อันใดกับหญิงชรากระนั้นหรือ"
"ความเห็นนั้นมิกล้า เพียงแต่ได้ยินมีผู้ใดพูดจาไม่ดีถึงคุณยายของหนู ก็อดรู้สึกบาดหูไม่ได้" ฟู่หงเหมียนเก็บเส้นผมที่ปลิวกระจาย
ถ้อยคำนี้ดังออกไป ครานี้ตามกันเป็นหมอยาที่ขมวดคิ้ว "เจ้าเป็นหลานสาวของเชียวซานหรือ"
"มิผิด"
"ว่าแล้วเชียว ทำไมเห็นหน้าแล้วคุ้นตานัก"
คำพูดสิ้นสุดลง บรรยากาศภายในสวนเล็กกลับเริ่มแปลกประหลาดขึ้น ลมเย็นพัดกระหน่ำมาสักชุด
ไม่รู้ด้วยเหตุใด ใบหน้ายับย่นของหมอยากลับมืดคล้ำลงนัก และแววตาที่มองฟู่หงเหมียนก็แฝงมิตรภาพไม่ค่อยดี