ทะเลาะเป็นฝูง... คนเยอะย่อมได้เปรียบ
เมื่อกองกำลังส่งทัพจากโยวตูมาถึง ผู้ต้องการตามล่าบางคนก็ไม่กล้าอวดดีอีกต่อไป ต่างคนต่างหน้าซีดเผือด นี่มันเรื่องอะไรกัน! พวกเราก็แค่กุ้งฝอย ทำไมเทพผู้ยิ่งใหญ่ถึงมากันมากมายขนาดนี้
มิใช่เพียงพวกเขาเท่านั้น แม้ทหารหลงแดงผู้แข็งแกร่งนัก เมื่อเห็นแนวรบของฝ่ายฉู่เซียวแล้ว ก็หมดอารมณ์สู้สิ้นเชิง
สู้ตาย?
ไม่ไม่ไม่
สมองพวกเขายังไม่ถึงกับบวมน้ำ
"ถอย!"
ทหารหลงแดงมาอย่างกึกก้อง แต่หนีเสียเหมือนหนูตัดถนน แถมยังแอบสบประมาทในใจว่า น่าจะพาคนมาให้มากกว่านี้ ใครจะรู้ว่าฝ่ายตรงข้ามจะสร้างกระแสใหญ่โตขนาดนี้
ถือว่าพวกเขาหนีได้ไว ฉู่เซียวและพวกไม่ได้ตามไปสังหาร เพราะการช่วยคนสำคัญกว่า หากรอจนผู้แข็งแกร่งของกองทัพแดนเหนือทะยานมาถึงจริง ๆ พวกเขาเหล่านี้ก็ไม่มีทางต้านไหว
ฮื้อ!
ผู้ต้องการตามล่าล่าถอยไปแล้ว ทั้งตระกูลเฉินและตระกูลเย่ต่างโล่งอกอย่างถ้วนหน้า ความดีใจที่รอดตายมาได้นั้น เต็มไปด้วยความกตัญญู
ต้องว่ากันว่าศิษย์ของท่านปราชญ์นั้นซื่อสัตย์แท้จริง เพื่อช่วยพวกเขาซึ่งเป็นแก่ชราอ่อนแอและสตรีเด็กเหล่านี้ ถึงกับนำผู้เด็ดขาดมากันมากมายขนาดนี้
และต้องขอบคุณที่มากันเพียงพอดี มิเช่นนั้นคงไม่มีทางข่มขู่องครักษ์มังกรแดงให้ล่าถอยได้ เพราะเหล่านั้นล้วนเป็นผู้แข็งแกร่งขั้นสูงสุด
"ขอบพระคุณ" เฉินฉือยิ้มอย่างเหนื่อยล้า หรืออาจเพราะบาดเจ็บหนักนัก แค่คำสองคำนี้ เธอก็เตะขาสั่นคลอ แทบล้มลงกับพื้น
ฉู่เซียวก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว ประคองนางเอาไว้ "ห่างหายกันมาหลายวัน ยังจะทำตัวเกรงใจอีกเรอะ ข้า....."
โป๊ก!
คำยังไม่ทันจบ ก็เห็นผู้หนึ่งคุกเข่าลงที่เท้าเขา นั่นคือเย่หมิงนั่นเอง ทันทีที่เปิดปากก็กล่าวว่า "ขอฝ่าบาทผู้เป็นบิดาภรรยา"
"เอ่อ...!" เฉินฉือเพิ่งได้สติ ลมหายใจยังหอบไม่ทันสงบ ก็ต้องไอเป็นเลือดอีกครั้ง แววตาที่มองเย่หมิงนั้น เหมือนมองคนบ้า