โบราณว่าไว้ว่า ทหารขี้ขลาดก็เสียเพียงตัวเดียว แต่แม่ทัพขี้ขลาดย่อมเสียทั้งกอง ทว่าจอมพลเช้หลง ไม่ใช่คนเช่นนั้น
ในฐานะจอมพลแห่งภูมิหนึ่ง ท่านผู้นั้นย่อมนำทัพด้วยตนเองเป็นปฐม กระทั่งยามสามกลางดึก ยังนำบรรดานายทัพมาบุกรื้อบ้านเก่าของผู้อื่นอย่างขันแข็ง
แต่ท่านมาผิดเวลา คืนนี้พระจันทร์ดำลมพัดแรง ดินแดนเก่าชิงเฟิงทั้งมวลมืดสนิท ประกอบกับหมอกละลาน มุ่งไปเท่าไรก็หลงทาง
ไม่หยุดเพียงเท่านั้น ยังมีสายลมเย็นจัดพัดวนอยู่ท่ามกลางขุนเขา พัดจนทั้งร่างท่านเย็นวูบถึงใจ
ชั่วขณะนั้น ความรู้สึกไม่ดีก็หนาเป็นเมฆมืด ครอบงำจิตใจของเหล่าผู้แข็งแกร่งทั้งปวง
"ท่าไม้ดีไม่ใช่" ผู้อาวุโสชุดม่วงขมวดคิ้ว ชะงักฝีเท้าเป็นคนแรก
ไม่ใช่เพียงเขา รวมถึงจอมพลเช้หลง เหล่าผู้แข็งแกร่งทุกคนต่างหยุดร่าง หรี่ตากวาดมองรอบฟ้าดิน
รัตติกาลมืดมิด สิ่งที่พวกเขาเห็นคือความเลือนลาง หมอกขาวหนาแน่นปัดก็ไม่ไหว สายตาถูกกีดกันอย่างหนัก
เหมือนกับได้ก้าวเข้าสู่เขาวงกต วนไปมาก็ไม่พบโยวตู ไม่เห็นทางออกที่ว่าสักแห่ง
ยิ่งไปกว่านั้น เหล่าสายสืบที่แสร้งยอมสวามิภักดิ์ต่อชิงเฟิง ไม่มีใครมารับเลยสักคน นี่...ไม่ใช่ลางดีแน่
"บัดซบ!" จอมพลเช้หลงคำรามเย็นชา แม้ไม่ต้องพิสูจน์ก็รู้ว่าถูกฝ่ายตรงข้ามใช้แผนต่อแผน เหล่าสายสืบต้องถูกเปิดโปงแล้ว
นั่นย่อมหมายความว่า ผู้ทรงอิทธิฤทธิ์ที่...ขึ้นบัญชีขางจื่อปังมาแล้วตั้งแต่หลายปีก่อน ผู้ก้าวครึ่งก้าวสู่อนัตตาอย่างเขา ถูกพวกกบฏหนึ่งฝูงเล่นงาน
"จงหันหลังชิดกัน อย่าเผ่นระเกะระกะ" ผู้อาวุโสชุดม่วงคนเดิมเตือนสติทุกคน
ส่วนเขานั้น สะบัดแขนขว้างตราหยกวิเศษหนึ่งชิ้นออกไป ทุบทะลุยอดเขาสูงตระหง่านหนึ่งลูก
ราวกับรู้ใจกัน เหล่าผู้แข็งแกร่งที่เหลือก็ไม่ได้ว่างเว้น บ้างร่างวิชามนต์ บ้างเรียกของวิเศษลับ ระเบิดกระหน่ำไปทั่ว