ผู้แบกกระบี่สิ้นชีพดับสูญ ห้วงเมฆาที่ครึกครื้นก็ย่อมสงบราบในที่สุด เหลือเพียงแสงกระบี่เหลวร้างนิดหน่อย เลือนลางโชติช่วงปลิวกระจายไป
ฉู่เซียวเป็นผู้ชนะ ก้าวเดียวผ่านไปดั่งสายลม คว้าเอากระบี่ท่านปราชญ์ไว้ และสิ่งที่ถูกเก็บกวาดไปด้วย ยังมีเซียนอาวุธของไท่สุ่ยแห่งมนุษยโลก
“จักรพรรดิฉู่... บัดนี้คือผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งแผ่นดินอีกต่อไปแล้ว” มองดูแผนหลังที่เหินห่างไป ชาวโลกต่างพึมพำกันเบา ๆ
ไม่มีผู้ใดคัดค้าน แม้ผู้แข็งแกร่งดั่งผู้แบกกระบี่ยังพ่ายแพ้ จงถามเถิดว่าในโลกนี้ ยังมีผู้ใดมีสิทธิ์ลงประมือกับเขาอีกหรือ
ความครึกครื้นยังมิจบจากใจ ผู้คนจำนวนไม่น้อยเดินออกมา ล้วนคือผู้เคยพ่ายแพ้ให้แก่ผู้แบกกระบี่ในกาลก่อน ต่างเดินมารับอาวุธของตนกลับคืน
ทว่ากว่าครึ่งของสิ่งเหล่านี้กลับไม่มีผู้ใดมารับไป ไม่ใช่คนไม่อยู่ ณ ที่นี้ ก็คือคนไม่อยู่บนโลกแล้ว
สิบปีแล้ว สำหรับรุ่นเฒ่าผู้อายุขัยใกล้สิ้นสุด ช่วงเวลาเพียงเท่านี้สั้นนัก ยังไม่ทันได้คว้าอาวุธที่เสียไปกลับคืน ก็ต้องฝังกายลงใต้ผืนดินอย่างสงบเสียก่อน
“ทุกคนห้ามขยับ! ของที่ไม่มีผู้รับ ล้วนเป็นของพวกเราต้าฉู่ทั้งสิ้น!” วิญญาณอัสนีโลหิตเดือดตะโกนลั่น ขับไล่ผู้คนจำนวนมากให้ถอยกลับ
ก็สมควรนักหนา
ผู้เอาชนะผู้แบกกระบี่คือฉู่เซียว ของเหล่านี้ล้วนเป็นของที่ยึดมาได้ของเขา ย่อมเป็นของมหาอาณาจักรฉู่โดยธรรม ใครจะกล้าไม่ยอมรับ? ผู้ที่ไม่ยอมรับ หลุมศพของตนหญ้าขึ้นรกเต็มไปหมดแล้ว
“งั้นก็ร่ำรวยกันแล้ว” ราชันป่าเถื่อนยิ้มจนปากแทบปิดไม่มิด อาวุธทีละชิ้นสองชิ้นนี้ วัสดุล้วนหาได้ยากยิ่ง มีบางชนิดที่หาที่ใดในโลกไม่ได้อีก
ลากออกไป
ลากออกไปให้หมด
ภายหลังถ้ามีผู้ใดเดินทางมาขอคืน ก็ห้ามหยิบไปฟรี ๆ ถ้าให้ราคาต่ำเกินไป พวกเขาย่อมไม่ยอมเด็ดขาด
เมื่อฉู่เซียวปรากฏกายอีกครั้ง ก็มาถึงสำนักศึกษาชิงเฟิง นับแต่มหาอาณาจักรฉู่ถือกำเนิด นี่คือการกลับมาครั้งแรกของเขา สำนักศึกษาถูกสร้างขึ้นจนกลับคืนสู่รูปลักษณ์เดิมแล้ว รวมถึงสุสานกระบี่ด้วย