ดั่งว่า รับของเขามาก็ต้องอ่อนข้อให้
จีอู๋เฉินเลี้ยงสุราและกับแกล้มโต๊ะเดียว ก็ลากตัวฉู่เซียวไปได้
สองพี่น้องเดินเคียงข้างกันมุ่งตรงไปยังทิศตะวันออกของเมือง ฉู่เซียวยังดี พูดน้อยตลอดทาง แท้จริงแล้วกำลังครุ่นคิดถึงเรื่องอื่น เช่นการฝึกฝน การหาเงิน จะไปหาโอสถทิพย์รากวิญญาณจากที่ใด
ผิดกับเจ้าของแซ่จีที่ไม่ค่อยอยู่นิ่ง สองมือยกนิ้วชี้กับนิ้วกลางชิดกัน วาดไปมาเป็นระยะ ราวกับกำลังพินิจกระบวนท่าในเคล็ดวิชาดาบบางอย่าง
เรื่องนี้ ฉู่เซียวมักทำเป็นประจำ
ทุกครั้งที่เห็นเย่เหยาฝึกดาบที่สนามประลองยุทธ์ เขาก็จะแอบขโมยเรียนท่าไม้ตายไปสองสามกระบวน
น่าเสียดาย เคล็ดวิชาดาบลับของตระกูลเย่ต้องใช้คู่กับเคล็ดจิต เมื่อเรียนเพียงผิวเผิน ก็ไม่ต่างกับท่าดอกไม้ที่ไม่เห็นผล
"รอข้าประเดี๋ยว" จีอู๋เฉินตบไหล่ฉู่เซียว แล้วเบี่ยงตัวไปยังแผงค้าริมถนน
เป็นแผงขายตำราเล็ก ๆ ไม่มีอะไรแปลกตา
ที่ประหลาดคือจีอู๋เฉิน เขาทำพฤติกรรมพิลึกอีกแล้ว นั่นคือการดมตำรา
เขาไปเร็ว กลับก็เร็ว
"เจ้ามีรสนิยมแปลก ๆ กับหนังสือหรือ?" ฉู่เซียวถาม
"ไม่มีนี่!" จีอู๋เฉินส่ายศีรษะ
"แล้วเหตุใดทุกครั้งที่หยิบหนังสือ เจ้าต้องดมทุกเล่ม" ฉู่เซียวถามด้วยความสงสัย
"ข้าชอบกลิ่นหอมของตำรา" จีอู๋เฉินตอบด้วยสีหน้าจริงจัง
ได้ยินดังนั้น แววตาฉู่เซียวพลันเหลือบมอง ราวกับจะบอกว่า
ท่านพี่ ข้ามิได้มีเรื่องบาดหมางกับเจ้า เหตุใดจึงเห็นข้าเป็นคนโง่
"บอกเจ้าไปก็ไม่เป็นไร" จีอู๋เฉินยิ้ม พลางชี้นิ้วไปที่จมูกตัวเอง "ข้ามีพรรษวรรค์ติดตัวมาแต่เล็ก จมูกของข้าไวต่อกลิ่นผิดธรรมดา สามารถแยกแยะสิ่งต่าง ๆ ได้อย่างละเอียดละออ อย่างพลังปราณดำของเจ้าก็แตกต่างจากผู้อื่น ไม่เคยรอดพ้นการรับรู้ของข้า"
"แล้วนั่นเกี่ยวอะไรกับการที่เจ้าดมหนังสือ ฝึกจมูกหรือ?" ฉู่เซียวเลิกคิ้วถาม
"หาใช่" จีอู๋เฉินพูดพลางล้วงหยิบคัมภีร์เก่า ๆ เล่มหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ
ฉู่เซียวมีสายตาดีกว่าคนทั่วไป แค่เหลือบมองก็เห็นอักษรใหญ่สี่ตัวบนคัมภีร์: เคล็ดวิชากระบี่วายุอัสนี
น่าเสียดายที่คัมภีร์ไม่สมบูรณ์ มันขาดวิ่น