คืนแห่งความโกลาหล ในที่สุดก็มอดดับไปพร้อมเสียงระเบิด และมารับรุ่งอรุณ
ภายใต้แสงรุ่งเช้า ยังเห็นค่ายทหารแดนเหนือที่พังยับเยินยอ และใบหน้าหมองหม่นคล้ำของเหล่าเฒ่าผู้อาวุโส
บาดเจ็บล้มตายไม่ถึงกับมาก แต่ที่เจ็บปวดใจคือเครื่องยิงหน่วงเนี่ยน คลังอาวุธถูกรื้อค้นจนหมดเกลี้ยง แม้แต่ที่วางเรียงอยู่หน้าค่ายก็แทบถูกกวาดเก็บเกลี้ยงไปเช่นกัน
นี่คือของล้ำค่าประจำแผ่นดิน! นับตั้งแต่ต้าฉินสร้างแผ่นดิน ยังไม่เคยสูญหายมากมายเช่นนี้ หากเบื้องบนตามสืบลงมา พวกเขาทุกคนต้องถูกลากออกไปฟันคอเป็นแน่
"ถึงเวลาถอนทัพแล้ว" ศิษย์ของเทียนฉวนเอ่ยขึ้นทันที เหล่าผู้เข้มแข็งไม่มีใครขัด ต้องถอน และต้องถอนให้เร็วที่สุด
หน่วงเนี่ยนที่ถูกปล้นไปมากมายเช่นนี้ ต่อไปคนที่ถูกปืนใหญ่ล้างพื้นจะเป็นพวกเขา ต้องถอนออกจากรัศมีระเบิดของเครื่องยิงหน่วงเนี่ยนโดยเร็วที่สุด
พูดถึงตรงนี้ เหล่าผู้เข้มแข็งต่างรู้สึกว่าขาดอะไรไปบางอย่าง? แล้วผู้บัญชาการล่ะ? ด้วยนิสัยของเจ้าคนนั้น ไหนควรออกมาด่าพ่อแม่ตั้งแต่ตะกี้ ทว่านับแต่เปิดสงครามก็ไม่เห็นแม้เงา
"ฮึม!"
เสียงไอแผ่วเบาดังขึ้นเพียงลำพังจากทิศเต็นท์ใหญ่กลางกองทัพ ชักนำให้เหล่าผู้เข้มแข็งเงยหน้ามองพร้อมกัน
ตามมาด้วยเสียงตะโกนดังกึกก้องเหมือนฟ้าผ่าของเทียนจีจื่อ "ฟังคำสั่งข้า ทั้งกองทัพ...ฆ่าตัวตายสละชีพ"
"เอ๊ะ...!"
ทหารแดนเหนือคิดว่าตนหูไปหูมา แม้แต่ผู้บัญชาการใหญ่เกราะงาที่นอนแผ่อยู่กับพื้น ก็ลุกขึ้นด้วยสีหน้างงงวย
เหล่าผู้ชมยังอยู่ครบ ต่างเอามือแคะหูโดยสัญชาตญาณ ไม่ได้เอาขนลาอุดหูหรอกนะ! หูฝาดกันหรือ?
"ตัวดี!"
ผู้อาวุโสรุ่นชางผู้บำเพ็ญสูงส่งคนหนึ่งวิ่งกรีดกราวตรงไปยังเต็นท์กลางกองทัพ ด้านหลังมีเงาคนตามกันมาเป็นขบวนใหญ่
พวกเขาต้องไปถามให้ชัด ถามผู้บัญชาการแดนเหนือผู้ชาญฉลาดกล้าหาญนั้น ว่าสมองถูกลาเตะหรือ? ให้ทั้งกองทัพฆ่าตัวตาย? ฆ่าตัวตายหัวของเจ้าสิ!
แต่เมื่อเปิดม่านเต็นท์ออก ท่าทีของเหล่าผู้เข้มแข็งกลับเป็นเอกภาพอย่างประหลาด ต่างเงยหน้าขึ้นพร้อมกันอย่างเป็นเนื้อเดียวกัน