คำรามสั่นฟ้า!
ฝนอสูรเช่นนี้ หากร้อนระอุกว่าตอนฝนตกลงมานักหนา ทั้งฟ้าเหนือทะเลตกมารถูกปกคลุมไปด้วยเมฆดำ แผ่อำนาจกดดันสวรรค์-ปฐพี
"น้องชายที่สองข้าคือผู้ไร้... เอาวะ......" จักรพรรดิธรณียังไม่ทันจบประโยค ก็ผละเท้าหลบหนีไปเสียแล้ว การยืนอยู่ในขอบเขตภัยพิบัติสวรรค์ ย่อมต้องโดนฟ้าผ่า
โครงกระดูกเก่าๆ ของเขาน่ะ เทียบไม่ได้กับน้องชายที่สองของตน หากโดนฟ้าผ่าทั้งห้าก็แตกกระจายเป็นผุยผง
ต่างจากความขี้ขลาดของเขา ฉู่เซียวกลับจ้องมองด้วยดวงตาเพลิงลุก ผ่านฟ้าผ่ามาแล้วสองครั้ง เรื่องนี้เขาชำนาญ
ใช้ร่างกายรับตรงๆ ก็ถูกแล้ว ข้ามผ่านได้ก็ขึ้นสู่วังเซียนเหนือเมฆ ข้ามผ่านไม่ได้ก็จมดับสู่นรกอเวจีตลอดกาล
เสียงคำรามดังขึ้นอีกครั้ง ในเมฆดำที่ม้วนไหว งูสายฟ้าอาละวาดเต็มที่ เหล่าสายฟ้านับหมื่นพันเหมือนสายฝนโปรยกระหน่ำลงมา
ชั่วขณะนี้ ทุกสีสันระหว่างสวรรค์-ปฐพีล้วนหม่นหมองไร้แสง เหลือเพียงฟ้าผ่าอสูรนั้น ที่คำรามก้องเก้าชั้นฟ้า
มาเลย!
เสียงคำรามของฉู่เซียวคือเสียงบีบคั้นออกมาจากวิญญาณ เขาทะยานขึ้นสู่ฟ้า กำหนัดมั่น ฟันออกไปอย่างเต็มกำลัง
สายฟ้านั้นเขาทำลายไปมากมาย ทว่าก็ต้องเปื้อนเลือดกลางห้วงอากาศ หมัดพร้อมแขนทั้งข้างขาดกระจุก
"กึก!"
จักรพรรดิธรณีที่ยืนอยู่นอกทะเลกลืนน้ำลายเฮือก ได้เห็นฉู่เซียวราวกับอุกกาบาตประดับเลือด ร่วงหล่นสู่ห้วงฟ้า ยังไม่ทันตั้งหลัก ก็ถูกสายฟ้ากลืนกินอีก
จากนี้เขามองไม่เห็นแม้แต่เงาของน้องชายที่สอง เห็นเพียงแสงเลือดจ้า ระเบิดเต็มท้องฟ้าดวงดาวเป็นระลอก
"รุนแรงจริงๆ เลย!" วานรน้อยศักดิ์สิทธิ์ก็เผชิญภูตฟ้าเช่นกัน เจ็บปวดจนบิดเบี้ยวทั้งใบหน้า ร่างของวานรศักดิ์สิทธิ์ถูกฟ้าผ่าจนเลือดสยายกระดูกโชก
ภูตฟ้าชุดเดียวกัน แต่ชุดนี้รุนแรงยิ่งกว่าสองชุดก่อนนัก ยิ่งกว่านั้นคือยืดเยื้อยาวนานกว่า
ความเจ็บปวดย่อมมีโอกาสในความเจ็บปวด
เมื่อมองดูแผลเป็นรูปอักษรแปดขีดบนวิญญาณของฉู่เซียว ขีดหนึ่งกำลังเดินไปสู่การหายดีอย่างชัดเจน