ตึม!
หนึ่งตำนานแห่งยุคได้ล่มสลาย กระดิ่งไว้อาลัยของวัดเทียนหลงดังกึกก้อง ส่วนฉู่เซียว คือคนที่ฟังเสียงระฆังนั้น ค่อย ๆ เดินจากไป
ในการเดินทางครั้งนี้ กระบี่บิดเมาไม่ได้ตามเขาไป แต่พิงอยู่เงียบ ๆ ข้างกายผู้เป็นนาย บางคราสั่นไหวครวญครางโศกเศร้า จวบจนกลืนหายไปในความเงียบสงบ
เรื่องเช่นนี้ ชาวโลกย่อมไม่รู้ ในความทรงจำของพวกเขา ผู้บ้าคลั่งร่างแหลกวิญญาณดับสูญไปแล้วเมื่อหลายปีก่อน จะไปรู้อะไรว่าเขาผนึกตนไว้ในวัดโบราณพอลอ
รู้หรือไม่รู้ โลกใบนี้ก็ไม่มีบิดเมาอีกต่อไป เหลือไว้เพียงตำนานของเขา บันทึกประวัติศาสตร์ย่อมจารึกไว้เช่นนี้
ในวันหนึ่งเดือนหนึ่งแห่งปีหนึ่ง มีจอมมารผู้ยิ่งใหญ่ผู้ไร้ซึ่งญาติพี่น้อง คนเดียวดาบเดียว ฟันทะลุทะลวงผ่านทั้งยุคสมัย
ซัด!
บนเส้นทางกลับต้าฉู่ ข้างกายฉู่เซียวนอกจากตู้หวงแล้ว ยังมีลูกน้องตัวจิ๋วเพิ่มมาอีกหนึ่ง คือแม่น้ำสายหนึ่ง แม่น้ำดาวระยิบระยับ กว้างยาวเต็มที่ไม่ถึงสามสิบหลา
นั่นคือเส้าอวิ๋นซา นามธรรมดาวันปกติมันจะกระจายรอบตัวฉู่เซียว แม้จะมีนับพันล้านเม็ดก็แทบไม่มีใครมองเห็น เพราะแต่ละเม็ดจิ๋วกว่าฝุ่นละอองหลายพันเท่า
แต่บัดนี้เมื่อรวมตัวกัน จึงมีรูปร่างเป็นแม่น้ำดาว มองเห็นได้ชัดโดยไม่ต้องเพ่งสายตา นับถือฉู่เซียวเป็นเจ้านาย ติดตามไปทุกที่เหมือนเงาติดตัว
ตู้หวงสนใจอยากรู้อยากเห็นยิ่งนัก หมุนตัวดูรอบ ๆ อสูรแก่ที่มีอายุหลายร้อยปีคนนี้ ก็ไม่เคยเห็นสิ่งวิเศษเช่นนี้มาก่อน
มองไม่เห็นก็ถูกแล้ว ตามที่ท่านพี่วานรว่าไว้ โลกนี้แท้จริงไม่มีสิ่งนี้เลย มันมีอยู่เฉพาะในภูมิเซียน ที่ฉู่เซียวได้ครอบครองมัน ล้วนเป็นเพราะโชคชะตาฟ้าลิขิต
ค่อย ๆ เลี้ยงดูมันก็แล้วกัน! ดูดแสงดาวทุกวันวันละนิด สักวันหนึ่งย่อมเติบโตเป็นแม่น้ำดาวเก้าชั้นฟ้า เมื่ออัญเชิญออกมา จะเป็นสิ่งที่กลืนกินสวรรค์ทำลายปฐพีได้
"โฮ้...!"
หลายวันต่อมาเมื่อกลับมาถึงต้าฉู่ ตู้หวงเปล่งเสียงอาลัยอาวรณ์ อาณาจักรที่ฟื้นฟูแล้ว ภายในเวลาเพียงสองปี ก็ลุกโชนด้วยแสงไฟแห่งยุครุ่งเรือง