อะไรนะ?
ช่วยราชา?
สายข่าวของราชวงศ์แผ่ไพศาลทั่วแคว้น ยังเป็นที่เลื่องลือในความแม่นยำมาช้านาน ยังไม่ทันเปิดสงครามที่ด่านตงหลิง คำขวัญของกองทัพล้านนายแห่งต้าซวนก็ดังก้องถึงหูฮ่องเต้มังกรดำเสียแล้ว
ชรานั้นคิดว่าตาเริ่มมัว เอาหนังสือรายงานขึ้นมาจับไว้ อาศัยแสงเทียนอ่านซ้ำอีกครั้ง
เอ่อ... ครั้งนี้ผิดพลาดมิได้แล้ว ช่วยราชาจริง ๆ และฉู่เซียวก็คือราชานั้น ในกองทัพต้าซวนเล่าขานไปทั่วแล้วว่าเด็กหนุ่มนั้นคือคนรักน้อยของหงส์
แต่เขาไปคิดไม่ออก หนึ่งคือศิษย์สำนักศึกษาแห่งต้าฉิน หนึ่งคือจักรพรรดินีรุ่นแรกแห่งต้าซวน สองคนนี้มันมากันได้ไงกันแน่
ข้อสงสัยเดียวกันนี้ ฮ่องเต้จันทร์มืดกับฮ่องเต้ดวงอาทิตย์ก็มีเช่นกัน ทั้งคู่อึ้งอยู่นานโข คิดมาตลอดวัน ที่แท้ก็เพราะแรงจูงใจเพียงเท่านี้เอง
ตีก็ตีเถอะ
ตีกันให้ตายไปข้างหนึ่ง
ตายกันหมดยิ่งดี
เมื่อนั้นพวกเขาจะได้นั่งดูเสือรบ
“ตัวดี!”
ต่างก็เป็นจักรพรรดิด้วยกัน เมื่อฉินหลงจุนทราบข่าว สีหน้ากลับเย็นเยียบเสียแล้ว ฆาตมิติคลุกคลีเต็มฟ้า
เขาคือจักรพรรดิแท้จริงแห่งต้าฉิน กายและวิญญาณสำเร็จขั้นอนัตตาคู่ อันดับสองแห่งใต้หล้าอย่างแท้จริง ยังไม่เคยถูกใครข่มขู่เช่นนี้มาก่อน
“ข้าทูลว่า การประหารฉู่เซียว ชะลอออกไปก่อนย่อมดีกว่า” ผู้กล่าวคือหลงคุย วิเคราะห์ผลได้เสียให้ฟังพอสมควร
“ใต้ด่านตงหลิงมีเส้นมังกรฝังอยู่ สัมพันธ์โดยตรงกับโชคชะตาแห่งต้าฉิน มิอาจพลาดพลั้ง”
“ด้วยนางงั้นรึ?” ฉินหลงจุนเอ่ยเย็นเยียบเงียบงัน
คำพูดจบ เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นข้างกายเขา มันคือร่างวิญญาณอนัตตาของเขาเอง
ครั้งนี้ หลงคุยยืนใกล้กว่าวันนั้นที่ภูเขาเฟิงหมิง มองเห็นได้ชัดกว่า มังกรจุนทั้งสองแท้จริงคือคนเดียวกัน
ส่วนทำอย่างไรจึงแยกร่างได้ เขายังมองไม่ออกว่ามีเงื่อนงำใดซ่อนอยู่
สิ่งที่มั่นใจได้คือ มันมิใช่วิชาหนึ่งปฐพีแปรสามกายแห่งเต๋า และหากสังหารร่างหนึ่งไป อีกร่างยังสามารถอธิษฐานให้ฟื้นคืนชีพได้