ยามเช้า แสงอาทิตย์อบอุ่นหลั่งไหลลงมา ส่องให้ผืนน้ำทะเลหลับระยิบระพราย ดังหนึ่งถูกห่มด้วยฉลองพระองค์แห่งสันติ
ทว่ามีเพียงหนึ่งแห่ง ที่ขัดแย้งกับทัศนียภาพอันงามสง่านี้ นั่นคือน่านน้ำทะเลฮวงหยาง
หายนะในขั้นอนัตตาเมื่อคืนกาล ได้พรากผืนทะเลแห่งนั้นให้กลายเป็นหล้าสีเลือด คลื่นยักษ์ซัดสูดระลอกใหญ่ ซากแห้งลอยพลิ้วไปมานับไม่ถ้วน ช่างน่าอนาถเหลือเกิน
ที่นี่ไม่ใช่แหล่งท่องเที่ยว แต่กลับมีผู้คนหลั่งไหลมาอย่างหนาแน่น ทั้งผู้ชมที่รอดตายมาเมื่อคืน และผู้บำเพ็ญอิสระที่ได้ยินข่าวแล้วเดินทางมา
มีน้อยคนนักที่กล้าเข้าใกล้ ยิ่งก้าวลงสู่น่านน้ำฮวงหยางยิ่งหาได้ยาก ภาพเลือดสาดนั้นน่าสะพรึงเหลือเกิน หากพร่ำเพ้อก้าวเข้าไปเอง คงต้องพบเคราะห์กรรม
แต่ก็มีผู้กล้าหาญ เช่นผู้เฒ่าฝูโช่ว ที่เดินเตร็ดเตร่อยู่ในนั้นมาแล้วหลายรอบ ครั้งใดพบซากแห้ง ย่อมกวาดแขนเสื้อรับไว้ในโลงศพ เพื่อให้ผู้ล่วงลับได้ฝังร่างอย่างสงบ
เมตตาธรรมหรือ? อาจเป็นเช่นนั้น แต่การทำบุญเช่นนี้ ขอค่าตอบแทนเล็กน้อย คงไม่มีผู้ใดว่ากล่าวติเตียน
ค่าตอบแทนที่ว่า ก็คือสิ่งของตกทอดของผู้ล่วงลับ เงินทอง! อาวุธ! โอสถ... ท่านเฒ่าท่านนั้นจะเก็บกดเข้ากระเป๋าไว้ทั้งสิ้น
เมื่อเวลาผ่านไป ยิ่งมีผู้คนหลั่งไหลเข้ามามากขึ้น หากว่ากันด้วยคำหวานก็คือการไว้อาลัยแก่ผู้ล่วงลับ แต่แท้จริงคือการเก็บเกี่ยวสมบัติ ได้ฟรีก็ห้ามไม่รับ
"เจ้าว่าไง ฉู่เซียวกับฮวงหยางหนีไปไหน ไฉนไม่เห็นแม้แต่ร่าง ตายแล้วก็ไม่เห็นศพ"
"ข้าพเจ้าสังเกตดวงดาวยามราตรี ทั้งสองนั้น...ตายพร้อมกันเสียแล้ว"
"เจ้าช่างเห็นสูงเกินไปสำหรับศิษย์ของท่านปราชญ์นัก แม้เขาจะแข็งแกร่งเพียงใด ก็หาได้สังหารอนัตตาไม่"
มวลมนุษย์จับกลุ่มกันสามห้าคน เสียงสนทนาดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า ข้อสันนิษฐานมีนานาประการ ความเห็นแตกต่างกันสุดปลายเหตุ
หากจะว่าใครหน้าตรึงเคร่งที่สุด ยังต้องนับบรรดาชนรุ่นเฒ่าทั้งหลาย ฉู่เซียวกับหวงหยางไปแห่งใด ยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ พวกเขาหาทราบไม่ รู้เพียงว่า ขั้นอนัตตาคือบ่วงบาศ