เกาะแมลง ตามชื่อก็บอกไว้ชัดว่าคือเกาะที่เลี้ยงหมัดยาพิษไว้เต็มทั้งผืนดิน กายสีดำสนิท มีกลิ่นเลือดคลุ้งคลึง ตั้งอยู่ในห้วงลึกของทะเลมืด
รอบขอบเขตกว้าง 800 ลี้ หาเงามนุษย์ได้ยากยิ่ง แม้แต่ฝูงปลาก็แทบไม่เห็นสักตัว ลมเย็นเยือกพัดกระหน่ำ เย็นเฉียบและแห้งผาก
เหล่าสรรพชีวิตล้วนรู้จักอารมณ์ของราชาหมัดยาพิษ จึงไม่มีใครกล้าเดินเตร่อยู่ในแดนของเขา กลัวถูกจับไปเป็นอาหารเลี้ยงหมัดยาพิษ
ฮึ่ม!
ฉู่เซียวกลับไม่หวาดหวั่น ขี่มังกรปีศาจมาจนถึงหน้าเกาะหมัดยา ก่อนถูกม่านพลังอันทรงพลังขวางเส้นทางเอาไว้
เรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านี้ ท่านพี่วานรปล่อยไฟแห่งมิติหนึ่งหยิบมือ ก็เผาเป็นรูโหว่ใหญ่ ฉู่เซียวก้าวเข้ามาโดยง่าย แลหาเห็นเกาะแมลงได้ทั้งเกาะในสายตาเดียว
ต้องพูดตามตรงว่า ทัศนียภาพของเกาะนี้ไม่เรียกว่าดีนัก ไม่ว่าภูเขาแม่น้ำหรือพฤกษชาติ ล้วนดำมัวเหมือนถูกเอาหมึกราดทั้งหมด
ตั้งจิตฟังให้เงียบสงบ ดูเหมือนจะได้ยินเสียงซู่ซ่าระงม ไม่ต้องเหลียวดูก็รู้ว่าคือหมัดยาพิษ ตัวใหญ่เท่ายอดเขา ตัวเล็กเท่าเม็ดฝุ่น นับไม่ถ้วน
นอกจากนี้ยังมีโครงกระดูกเกลื่อนกล่นปกคลุมพื้นพิภพ ทั้งของผู้บำเพ็ญและของสัตว์ร้าย ดูเข้าไปแล้วแม้แต่ลิงน้อยศักดิ์สิทธิ์ยังขนลุกซู่
ไม่มีผีไหนจะรู้ได้ว่าราชาหมัดยาพิษทำลายสิ่งมีชีวิตไปเพียงใด หมัดยาพิษจำนวนมหาศาลเช่นนี้ คงต้องอาศัยภูเขาศพและทะเลเลือดมาเลี้ยงไว้
"ไสหัวไป!"
ฉู่เซียวอาศัยเพลิงนรกปกป้องกาย เดินทางผ่านป่าลึกเข้าไป ในป่าพฤกษชาติงอกงาม มีต้นโบราณสูงสง่ามากมาย และก็มีหมัดยาพิษออกหากินไม่ขาด
แต่เพลิงนรกนั้นเป็นเสนียดของพวกมันโดยธรรมชาติ ตัวไหนเจอก็หนีกระเจิง แค่เห็นจากแต่ไกลก็หลบ ตัวไหนหนีช้าก็ถูกเผาเป็นเถ้าธุลี
กึก!
มังกรปีศาจเปลี่ยนกายเป็นงูเลื้อยตัวเล็ก เกาะอยู่รอบกายฉู่เซียว ไม่ได้ลูบหน้าท้องน้อยเลย ยิ้มจนน้ำลายไหล "เจ้านาย ข้าหิวแล้ว"