เมื่อฉู่เซียวและเซี่ยงอวี่ปรากฏกายอีกครั้ง ต่างก็มาอยู่กลางถนนสายครึกครื้น
ดังเช่นตอนมา ฉู่เซียวได้ปลอมตัวแต่งกายใหม่อีกครั้ง ที่สำคัญที่สุดคือการสวมหมวกตี้โต้วขึ้นมา ไม่อยากให้ผู้ใดจำหน้าได้ และยิ่งไม่อยากสร้างปัญหาให้ตระกูลเซี่ยง
“โฮะ รางวัลจับกุมพวกเจ้าสองคนเพิ่มขึ้นอีกเป็นเท่าตัวแล้ว” เมื่อผ่านกำแพงประกาศราชการหน้าหนึ่ง เซี่ยงอวี่ก็เปล่งเสียงอุทานเสียดาย
“เชื้อพระวงศ์ก็ยังให้เกียรติอยู่” ฉู่เซียวแอบมองตามไปด้วย เห็นใบประกาศจับกุมของเขายังคงจัดอันดับหนึ่งดังเช่นทุกคราว มิใช่เพียงเงินรางวัล ยังมีของวิเศษและโอสถเป็นสินรางวัลอีกด้วย!
อันดับสองนั้น ย่อมเป็นเย่เหยา แม้จะต่ำกว่ารางวัลของเขา แต่ก็ถือเป็นมูลค่ามหาศาลเช่นกัน ข้อความบนป้ายเขียนชี้ชัดว่า ผู้ใดจับตัวผู้ที่เป็นร่างหยินทมิฬมาได้ จะได้รับวิชาบำเพ็ญชั้นสูงเป็นรางวัล
“วันใดเจ้าลุกฮือขึ้นก่อกบฏ ข้าจะเป็นผู้แบกธงนำทัพให้” เซี่ยงอวี่ตบเต้านมอวบอูมของตนเอง ก่อนยิ้มแฉ่ง “ถ้าเจ้าขึ้นเป็นจักรพรรดิ ต้องแต่งตั้งตำแหน่งใหญ่ให้ข้าด้วยนะ”
“ตำแหน่งหัวหน้าขันทีใหญ่เป็นไง?”
“หยุดเล่นเถอะ”
สองพี่น้องเดินเลี้ยวซ้ายขวา จนมาถึงหอคอยแห่งหนึ่ง ซุ้มประตูหน้าอาคารสร้างขึ้นอย่างสูงตระหง่านใหญ่โต อักษรสองตัว “หอศิลา” บนป้ายไม้ก็เขียนไว้อย่างกว้างใหญ่ทรงพลัง
แค่เหลือบดูก็รู้ได้ว่า เจ้าของหอศิลามีภูมิหลังไม่เล็ก หรือไม่ก็มีฉากหลังมั่นคงหนักแน่น แค่ประตูทางเข้าก็สร้างอลังการเช่นนี้ เทียบชั้นกับตระกูลเซี่ยงได้อยู่มือ
“มา ดูนี่” เซี่ยงอวี่ชี้ไปที่รูปสิงห์ศิลาคู่ที่ยืนตระหง่านหน้าประตู ซ้ายขวาละตัว สูงได้ถึงสามเมตร แค่แลเห็นก็น่าเกรงขาม
“ไม่เลว” ฉู่เซียวสำรวจขึ้นลง ไม่รู้ว่าปรมาจารย์นายใดแกะสลัก งานเลียนแบบมีชีวิตจนน่าทึ่ง ผู้ที่จิตใจมั่นคงไม่พอ อาจได้ยินเสียงคำรามก้องก็เป็นได้
“หินที่ใช้แกะสิ่งเหล่านี้ ขนมาจากทะเลตวนเซียนทั้งก้อน ปักหลักอยู่ที่นี่มาเป็นพันปีแล้ว” เซี่ยงอวี่กล่าว