ราชาหมัดยาพิษสิ้นชีพแล้ว ฉู่เซียวไม่แม้แต่จะเก็บกวาดสมรภูมิ ก็ออกจากตำหนักสื่อจิต มุ่งหน้าตรงไปยังเกาะหวงหยาง ในมือยังถือกระติกวิญญาณ เอียงไปเอียงมาไม่เสียที
วิญญาณระดับอนัตตา ที่ถูกหลอมรวมเป็นพลังวิญญาณ ย่อมเป็นของบำรุงชั้นเลิศ ดูดกลืนเพียงเส้นเดียว จิตวิญญาณก็ผ่องใสเป็นปลิดทิ้ง
ของดีเช่นนี้ หาได้ลืมท่านพี่วานรไม่ พลังวิญญาณที่ทรงพลังและบริสุทธิ์ ทำให้มันกายร้อนผ่าวทั่วทุกส่วน เติมเต็มสิ่งที่สูญเสียไปอย่างสมบูรณ์
"ค่ายกลมายาเซียนนั้น คิดหาทางแก้ได้หรือยัง" ฉู่เซียวเก็บกระติกวิญญาณ บิดข้อมือแรง ๆ กำลังจะไปหาคนชำระบัญชี โทสะย่อมมิใช่น้อย
"คราวก่อนมองยังไม่ลึกซึ้ง ขอข้ามองอีกสักหน่อย" ลิงน้อยศักดิ์สิทธิ์เรอเบา ๆ "หากมันบกพร่อง ก็ไม่ใช่เรื่องยาก"
มาเกาะหวงหยางอีกครา ไม่เห็นผู้มาดูความครึกครื้นแล้ว เหลือเพียงเงารางสามสองคน เดินเล่นอยู่รอบนอกเกาะ ก่อนจะผิดหวังจากไป
เคยเสียเปรียบมาแล้วครั้ง ฉู่เซียวครั้งนี้จึงไม่ประมาท เคลื่อนไหวเงียบเชียบดั่งผีร้าง ลอบวนไปมาโดยรอบเกาะ เปิดญาณออกเต็มที่ ส่องดูอย่างละเอียดที่สุด
นอกจากนี้ยังมีเศษดาวเม็ดจิ๋วแห่งสุริยวิถีนับพันล้าน ไม่อาจรู้ว่าถูกส่งเข้าไปเท่าใด เพื่อใช้สืบค้น
สืบไม่ได้ ไม่ว่าญาณหรือเศษดาว เมื่อเข้าไปในเกาะหวงหยาง ก็ดั่งหินจมสมุทร
ไม่ใช่เรื่องธรรมดาที่เขาเรียกว่าค่ายกลเซียนจริง ๆ มันสร้างม่านมืดแห่งภาพมายา เข้าไปแล้วออกไม่ได้ มองจากภายนอกไม่เห็นปลาย ยิ่งสำรวจมิติลี้ลับภายในก็ไม่มีทาง
ลิงน้อยศักดิ์สิทธิ์ที่รวมจิตเป็นหนึ่งเดียวกับฉู่เซียว ก็จ้องด้วยดวงตาเพลิงทอง มองจนดวงตาแทบปะทุประกาย มีบางชั่วขณะ คิ้วเล็ก ๆ เกือบขมวดจนติดกัน
"เป็นไง" ฉู่เซียวหยิบสุราหนึ่งเหยือก ส่งเข้าสู่มิติลี้ลับ
"รอ" ลิงน้อยศักดิ์สิทธิ์รินสุราหนึ่งคำ แล้วนั่งขัดสมาธิลง