คำราม!
หวงหยางที่กลายเป็นสิ่งชั่วร้าย เหมือนปิศาจร้าย ปากของมันปล่อยเสียงคำรามดุจสัตว์ป่า มีพลังชักใจลวงตา
ความแค้นและความเกลียด ทำให้ความยึดติดไม่สลาย มันพุ่งเข้าหาฉู่เซียวทันที แปรกายเป็นใบหน้าปิศาจยักษ์ร้อยจ้าง อ้าปากกว้างดั่งอ่างเลือดราวกลืนกินฟ้า
ฉู่เซียวหลบไม่ทัน ถูกกลืนกินเสียในพริบตา ภายในท้องของมันแปลกประหลาด กลับเป็นทะเลเลือดกว้างใหญ่ แดงชาดทั่วบริเวณ
นอกจากนี้ ยังมีพลังกัดกร่อนกาลเวลา เขารับรู้ได้อย่างชัดเจนว่า พลังของศิลาเกล็ดมังกรถูกสูญเปล่ายิ่งเร็วขึ้น
ภายนอกนี่แหละเย็นสบายกว่า เขาปล่อยพลังดาบกิเลนหนึ่งสาย ผ่าแสงมืดจนแหวก มังกรแท้ตัวหนึ่งพุ่งกายออกมาจากภายใน แล้วหวนกลับปล่อยตราฝ่ามือต้าหลัวหนึ่งบท
"อ๊า...!"
หวงหยางร้องครวญสั่นสะท้าน ถูกตีกลับสู่ร่างแท้ เพิ่งจะยืนหยุดได้ ก็ถูกฉู่เซียวปล่อยแสงดาบหนึ่งสาย ฟันผ่านกะโหลก
มันไม่ใช่มนุษย์มีเลือดเนื้ออยู่แล้ว แม้จะมีธงใจ แต่ไม่มีจิตที่แจ่มใส ตบะระดับอนัตตาก็แท้จริงไม่ปลอมปน แต่เทียบกับอนัตตาไร้บาดแผลแล้ว ต่างกันดังฟ้ากับดิน
ฆ่า!
ถูกหนึ่งประชิดจนบาดเจ็บหนัก มันไม่ล้มลง ไม่เพียงไม่ล้ม ยังกวาดเอาพลังบาปกรรมคลื่นมหาสมุทรมาโอบล้อม
"ลุกเป็นไฟ!" ฉู่เซียวตวาดเย็นชา ไฟนรกพุ่งขึ้นสู่ฟ้า ชะล้างพลังบาปกรรมจนเหี่ยวแห้งดับสูญ แม้แต่ร่างของหวงหยางก็ถูกเผาจนแตกร้าว
แม้เพียงนี้ มันก็ยังร้องคำรามสะท้านฟ้า สะบัดแขนหนึ่งครา คือดาบเลือดนับพันนับหมื่น ฟันตัดเข้าหาฉู่เซียว
เคยเสียทีมาแล้ว ฉู่เซียวย่อมจำบทเรียน หากถูกการโจมตีของมันปะทะ ย่อมต้องถูกกาลเวลากัดกร่อน
เขาไม่ฝืนรับ ใช้เคลื่อนกายในพริบตาหลบเลี่ยง จากนั้นปล่อยกระบี่วิญญาณหนึ่งสาย ฟันจนหวงหยางเลือดไหลจากเจ็ดรู
"เจ้าไม่มีวันสังหารข้าได้" หวงหยางโกรธเกรี้ยวดุจสายฟ้า เลือดพลังราวกะไม่รู้จบ ร่ายวิชาสังหารต่อเนื่อง กระหน่ำเต็มฟ้าเต็มแผ่นดิน