"บิดามาแล้ว"
ฉู่ชิงซานเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ชีวิตครึ่งหนึ่งที่ผ่านมาต้องต่ำต้อยอยู่ใต้เท้าผู้อื่น แต่สันหลังที่โค้งงอของเขา ไม่เคยตั้งตรงเช่นวินาทีนี้มาก่อนในชีวิต
วินาทีนี้ เขาไม่ใช่นักปราชญ์จนๆ ที่รู้แค่อ่านหนังสือเขียนหนังสืออีกต่อไป ความรักของบิดาดั่งภูเขาสูงใหญ่ บุตรจะทำให้เขาเข้มแข็งดั่งเหล็กกล้า
วันนี้ที่เดินทางมาถึงที่นี่ เขาก็ไม่ได้คิดจะมีชีวิตกลับไป ตายก็ตาย ได้เป็นเพื่อนลูก ก้าวเดินบนถนนสู่ปรโลกไปด้วยกันสักรอบก็ช่างมัน
"จับมัน!"
บนป้อมปราการ เทียนจีจื่อโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
ไม่ต้องรอเขาสั่ง ทหารองครักษ์ชุดดำสองนายก็พุ่งเข้าปะทะฉู่ชิงซานอย่างดุร้าย เจ้านายกำลังมองอยู่ด้านบน ย่อมต้องแสดงฝีมือให้เห็นสักหน่อย
ฉู่ชิงซานเงียบงัน มือกุมดาบเหล็กสนิมขึ้น ร่างดั่งสายลมพุ่งผ่านกลางระหว่างทั้งสองคนไป
ปึก!
แสงเลือดฉายขึ้น
ทหารทั้งสองที่ยังหัวเราะเยาะเมื่อครู่ วินาทีนี้ถูกดาบเดียวผนึกคอ ทั้งคู่กุมลำคอ คุกเข่าลงพร้อมเสียงดังสนั่น ตายไปอย่างอัดอั้นนัก
ทั้งสองก็อยู่ในขั้นยุทธ์แท้เช่นกัน แถมอยู่ในระดับสูงสุด บำเพ็ญเหนือกว่าอีกฝ่าย แต่กลับต้านไม่ได้แม้แต่หนึ่งกระบวนท่า ก็ถูกสับสิ้นชีพ
"ฝีเท้าช่างประณีตนัก" ผู้อาวุโสนับไม่ถ้วนลูบหนวดเครา นักบำเพ็ญน้อยแห่งยุทธ์แท้เพียงผู้เดียว กลับฝึกฝนความเร็วอันล้ำเลิศถึงเพียงนี้
ดูเหมือนบิดาของฉู่เซียว ก็มิได้โง่เขลาดั่งข่าวลือ เพียงดาบเดียวสังหารผู้บำเพ็ญขั้นยุทธ์แท้สองนายในพริบตา ก็พอยืนยันว่าพรสวรรค์ของเขามิใช่ธรรมดา
ฆ่า!
ทหารชุดดำยิ่งกว่านั้นพุ่งเข้าโจมตี มากถึงร้อยชีวิต แปดส่วนในสิบล้วนอยู่จุดสูงสุดของขั้นยุทธ์แท้ และยังมีถึงสองคนที่ขั้นรู้แจ้งสวรรค์ครึ่งก้าว
แต่ก็ยังไม่พอ ฉู่ชิงซานกุมดาบสังหารผ่านไป ไม่ว่าจะไปถึงตรงไหน ก็ต้องมีผู้หนึ่งล้มลงในแอ่งเลือด แม้แต่ผู้ขั้นรู้แจ้งสวรรค์ครึ่งก้าวก็เป็นเช่นนั้น
นั่นมิใช่การรบ หากเป็นการสังหารหมู่ฝ่ายเดียว อย่างน้อยในสายตาของผู้คนก็เป็นภาพเช่นนั้น ทหารกว่าร้อยนาย กลับไม่มีผู้ใดรอดออกจากรอบแรกเลย