แดนเหนือ มีผู้นำทัพคนใหม่อีกแล้ว และมาถึงก็เป็นสองคนพร้อมกัน...เทียนชูจื่อกับอวี่เหิงจื่อ
เมื่อได้เข้าสู่ขั้นกำเนิดแรกเริ่มฝ่ายร่างกายแห่งอนัตตา ทั้งสองย่อมภูมิใจในตนเป็นใหญ่ ยิ่งไปกว่าเทียนเฉวียนจื่อที่มาก่อนเสียอีก
บรรดาผู้เกรียงไกรแห่งแดนเหนือ ตราบที่มีชื่อเสียงติดอันดับ ตัวใดก็ตาม ต่างโดนทั้งสองฝึกจนก้มหน้าไม่เงย เล็กน้อยเพียงชิงเฟิงก็ยังยึดเอาไม่ได้...พวกไร้ความสามารถ
"เก่งแล้วเจ้าลงมือเองสิ" บรรดาผู้เกรียงไกรต่างอัดอั้นตันใจเต็มท้อง
ให้มาก็มา
ราชครูทั้งสองเพิ่งเข้ารับตำแหน่ง ไฟสามเปลวยังลุกโชน ทว่าการลงมือนั้นดุดันดังเสือ ก็ยังเปิดประตูสำนักชิงเฟิงไม่ได้อยู่ดี
ห้วงฟ้าธรณินั้นหมอกลอกเลื่อน ช่างลึกลับเกินคาด หนึ่งเสียนจีหนู๋ก็บอบบาง ค่ายกลใหญ่น้อยก็ไร้ผล ดุจมิใช่วิชาใดแม้นแตะต้องได้
จะบุกสังหารตรงเข้าไป?
ทั้งสองคิดเช่นนั้น
แต่คิดไปคิดมาก็เลิกล้ม
บทเรียนอันเพิ่งผ่านมายังอยู่ตรงหน้า!
"หมาแก่เทียนชู...มาสู้กัน ท่านชายข้าเพียงหนึ่งฝ่ามือจะกดเจ้าลงให้หมดสิ้น"
"ตาเฒ่าเจ้าเล่ห์อวี่เหิง เจ้าเป็นเต่าหรือไร? เกลือกกลิ้งออกมารับความตายเดี๋ยวนี้"
ยามค่ำคืนเสียงด่าทอไม่ขาดสาย ล้วนมาจากชิงเฟิงเดิมทั้งนั้น
เมื่อแนบชิดเข้าไปมอง จึงรู้ว่าคือเซี่ยงอวี่กับเซียวเย่และพรรคพวก ยืนหยัดบนยอดเขาทีละลูก ด่าทอกันจนฟ้าดินสั่นสะเทือน
วิชายั่วโมโห มิใช่อื่น หวังจะใช้กลอุบายเดิมซ้ำ ดึงศัตรูเข้ามายังชิงเฟิงเดิม เพื่อปิดประตูตีหมา
"สมควรตาย!" ราชครูทั้งสองโกรธจนหน้าแดงคอพอง ปรารถนาจะราบเป็นหน้ากลองเสียให้ชิงเฟิง แต่มีใจไม่มีกำลัง
ยังมีเรื่องที่ทำให้ทั้งสองเดือดร้อนกว่านั้น ทหารมังกรอันดับหนึ่งคนหนึ่ง ไม่เชื่อฟังคำสั่ง กลับนำกองทัพตงหลิงถอนกำลังไปเสียแล้ว
"ตัวดี!" เทียนชูจื่อหนึ่งฝ่ามือฟาดโต๊ะแตกกระจัด อวี่เหิงจื่อก็โกรธกรีดร้องดังสนั่น
ด่าแล้วได้อะไร?
ก็เปลี่ยนผู้นำทัพสิ!
เสียดาย หลงคุยกลับไม่แยแสทั้งสองนี้เลยสักนิด ยังแผลงฤทธิ์อาศัยอยู่ในตงหลิงไม่ยอมไป ยึดตำแหน่งผู้นำทัพเอาไว้แน่นิ่ง