หลายวันผ่านไป ฉู่เซียวย่างก้าวกลับมาสู่โยวไห่อีกครั้ง รู้สึกหิว...อยากจะลิ้มลองของอร่อยสักหน่อย และเอ่อ...บ่อเกิดสายเลือดของปีศาจร้าวดาวตกนั้นกับกระบี่ปีศาจกระดูกชาด ก็ช่างหอมหวานนัก
ที่ติใจเพียงประการเดียวคือ เงาสำรอยังไม่สืบหาพฤติฐานของทั้งสองนั้นได้เลย คงซ่อนกายหลบสายตาไว้ การค้นหาในมหาสมุทรกว้างใหญ่ไพศาล ย่อมไม่ต่างจากเข็มหาในมหาสมุทร
ไม่เป็นไร แผ่นดินซ่อนมังกรซ่อนพยัคฆ์แห่งนี้ ศัตรูเก่ามีให้เลือกเพียบ ขออย่าให้เขาต้องพบเจอเลย ไม่งั้นคงต้องถวายสังขารด้วยพละกำลังอีกไม่เว้น
บุญวาสนาของเขาก็ไม่เลว เข้าสู่มหาสมุทรได้เพียงไม่กี่วัน ก็ค้นพบถ้ำร้ายหนึ่งในเขตทะเลร้างที่ไม่มีนกแม้แต่ตัวเดียว
ไม่ใช่เกาะ หากแต่เป็นภูเขาวิมานที่สร้างไว้ใต้ท้องสมุทร ถึงแม้จะคลุมเคลือบด้วยค่ายกลปิดบัง ก็หนีพ้นญาณสำรวจของเขาไม่ได้
ศัตรูเก่าตนใดหนอ? ปรมาจารย์ขุยซานนี่เอง นับแต่ยุทธการฟ้าเปลี่ยน ที่หงส์ไฟสังหารฮวงจักรพรรดิ์ สายสกุลนี้ก็หายสาบสูญไป ไม่คิดว่าจะซ่อนตัวอยู่ใต้ท้องสมุทร คลุกคลีกับฝูงปลากุ้งเช่นนี้
"เจ้า....." ชั่วขณะที่เห็นฉู่เซียว ปรมาจารย์ขุยซานแทบยืนพื้นไม่อยู่ จิตวิญญาณสั่นคลอนจนเกือบแตกสลาย ปีศาจร้ายนี้ ไฉนจะตามมาถึงที่นี่ได้
"สุนัขเฒ่า ข้ามาชำระบัญชีกับเจ้า" ฉู่เซียวเอ่ยเสียงเรียบ ๆ เจตนาฆ่าฟันน่าสะพรึงกลัว แช่แข็งมหาสมุทรไปเกือบครึ่งบริเวณ
"เร็ว! ก่อค่ายกลคุ้มภูเขาขึ้น!"
เชียง!
เสียงคำรามและโหยหวนจากวิมานภูเขานั้น แม้ดังก้องเหมือนสายฟ้าถล่ม ยังสู้เสียงกริ๊งดาบเสียงหนึ่งไม่ได้ที่แสบแก้วหู
ฉู่เซียวเหนี่ยวดาบออก เพียงหนึ่งกรีดก็ผ่าแยกม่านพลังกั้นของขุยซานออกเป็นสอง ความหวาดหวั่นแห่งดาบสยองขวัญ ท่วมท้นไปทั่ว ไม่ต้องพูดถึงขั้นรู้แจ้งสวรรค์ แม้ครึ่งก้าวขั้นอนัตตาก็ยังรับไม่ไหว
ชั่วขณะนั้น ขุนเขาในจวนถล่มทลาย ตำหนักหอคอยพังทลายลงทีละหลัง ผู้คนไม่น้อยถูกฝังกลบ และยิ่งมีมากกว่านั้นที่ถูกเจตจำนงกระบี่ฟันสังหาร เลือดสาดกระจายไปทั่วสารทิศ
"จักต้องสู้ตายกันจริงหรือ?!" ปรมาจารย์ขุยซานคำรามด้วยความเดือดดาล กลืนกินโลหิตโอสถหนึ่งเม็ด ทั้งร่างก็ลุกเป็นเพลิงสีเลือด