รื้น!
ภูเขากู่ที่หาใครเหยียบย้ำยาก คืนนี้กลับครึกครื้นไปทั้งแดน เสียงระเบิดกึกก้องสั่นฟ้าสะเทือนดิน ดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย
มองลงจากแผ่นฟ้า ณ ที่แห่งนั้นคือความโกลาหลล้วน ๆ แสงดาบแสงกระบี่ร่ายรำ สายฟ้าแลบฉีกขาด เปลวเพลิงพุ่งทะยานสู่ฟ้า ยอดเขานับหนึ่งนับสองถล่มทลาย
"ขวางไว้!" เสียงตวาดดังกึกก้องดุจคำรามฟ้าผ่า มิได้ขาดหาย และมาจากชาวตระกูลเจียงทั้งหลาย แม้ผู้แข็งแกร่งนับไม่ถ้วนจะล้อมสังหาร ก็ยังขวางสองผู้บำเพ็ญขั้นรู้แจ้งสวรรค์เอาไว้ไม่ได้สักที
"ผู้ใดขวางข้า ต้องตาย!" ฉู่เซียวผู้แบกเย่เทียนเฟิงเอาไว้ ตอนนี้ฆ่าจนตาแดงก่ำเต็มประดา เขาพยุงธรรมลักษณ์เอาไว้แล้วฝ่ากระหน่ำตรงไป
เขาเจตนาใช้เคลื่อนกายในพริบตาทะยานฝ่าหล้าสิบลี้ หนีออกจากภูเขากู่
แต่น่าเศร้า พ่อตาของเขาสภาพไม่สู้ดี พลังบำเพ็ญหายสิ้นเชิง ทนแรงสั่นสะเทือนเพียงเล็กน้อยไม่ไหว หากปริภูมิถล่มทลายลง แม้เขากับเย่เหยาจะปกป้องด้วยชีวิต ก็ต้องตายแน่นอน
"เกิดอะไรขึ้น?" ลิงน้อยศักดิ์สิทธิ์หลับอยู่ก็ตื่นขึ้น เมื่อเห็นภาพภายนอกก็นิ่งงง เป็นเย่เทียนเฟิงหรือ? ทำไมถึงเป็นแบบนี้? นั่นผู้แข็งแกร่งแห่งตระกูลเจียงหรือ? ฆ่าคนปล้นทรัพย์กันหรือ?
ฆ่า!
อวตารของฉู่เซียวร้องตะโกนอย่างห้าวหาญ ร่างเหลือเพียงครึ่งเดียว สู้ต่อไหวแล้ว จึงพุ่งเข้ากลางกองทัพแล้วระเบิดตัวเองอย่างกึกก้อง
"ข้า....." ผู้แข็งแกร่งตระกูลเจียงตั้งตัวไม่ทัน ถูกระเบิดกระจายเป็นวงกว้าง ผู้ที่รากฐานไม่เพียงพอก็แตกสลายเป็นเนื้อเป็นกระดูกแตกพร่า ณ ที่นั้นทันที
อย่าเพิ่งรีบ
ยังไม่จบ
ชายหญิงรักใคร่ย่อมเคลื่อนไหพร้อมกัน ฉู่เซียวอวตารเพิ่งระเบิดตัวเองไป เย่เหยาอวตารก็บานสะพรั่งเป็นดอกไม้ไฟประดับเลือด ภูเขานับสี่สิบห้าถูกทำลายราบเป็นหน้ากลอง
กลางเศษหินที่ระเบิดกระจาย ร่างเหล่านั้นดูทุลักทุเล หากเป็นแต่ก่อน ฉู่เซียวและเย่เหยาย่อมตามฟันเพิ่ม ฆ่าได้หนึ่งก็ได้กำไรหนึ่ง
แต่บัดนี้ ทั้งคู่มิได้ต่อสู้ยืดเยี่ยว ฉวยโอกาสที่อวตารทั้งสองระเบิดตัวเอง ฝ่าหนีออกไป