ฉู่เซียวย้อนกลับมายังชิงเฟิงอีกครั้ง แสงฟ้ายามนั้นใกล้รุ่งสางแล้ว นางพรรณนาไม้เซียนเพียงแสดงฤทธิ์ให้เห็นเท่านั้น แล้วก็หันหลังจากไป พาซอมบี้สัญลักษณ์และรถหนูนกกลไกมหัศจรรย์ ตรงลัดฟ้าไปยังตงหลิงโดยไม่หยุดยั้ง
"ข้าดีดนิ้วคำนวณดู บางคนกำลังจะเจอเคราะห์เสียแล้ว" มองตามแผ่นหลังที่จากไป จิตกระบี่เผาฟ้าและวิญญาณอัสนีโลหิตเดือดต่างแสดงสีหน้ามีนัยลึกซึ้ง
ส่วนอู่เต๋อนั้น ท้ายที่สุดก็เปิดผนึกสัญลักษณ์ที่ศิษย์น้องฝากไว้ ชัดเจนว่าไม่ใช่ความประหลาดใจแต่อย่างใด คิ้วของนางขมวดมุ่นเป็นปม
ถ้าจะถามว่าในสี่แดนใหญ่แห่งต้าฉิน ช่วงปีที่ผ่านมาแดนใดสงบสุขที่สุด ย่อมไม่มีที่ใดเสมอตงหลิง
ตะวันออกของตงหลิงคือราชวงศ์ต้าซวน สงครามกลางเมืองของพวกเขาลุกลามมานับหลายปี จนบัดนี้ยังคงควันสงครามฟุ้งกรุ่น จะมีเวลาไยดีต่อต้าฉินเสียได้อย่างไร
ด้วยเหตุนี้เอง แผ่นดินอันกว้างใหญ่ของตงหลิงจึงเบ่งบานรุ่งเรือง ทหารที่ประจำการชายแดนไม่ได้เห็นเพลิงสงครามมานานหลายปี
พอเอ่ยถึงราชวงศ์ต้าซวน ภายหลังแผ่นดินแตกสลาย สงครามกลางเมืองใกล้ถึงจุดจบ เพราะมีผู้ยิ่งใหญ่ผู้หนึ่งบังเกิดขึ้น นั่นคือหงส์
ใครบอกว่าหญิงย่ำแย่กว่าชาย นางใช้มือเหล็กเด็ดขาด นับแต่ทวนกลับจากแดนหิมะนิรันดร์แห่งหมื่นภูเขา กวาดรานับจากใต้สู่เหนือ แค้นเวรของแคว้นต่างๆ ต่างถูกปราบปรามให้ยอมจำนนรายต่อราย
จักรพรรดินีต้าซวน... ยศนี้จึงบังเกิดขึ้น
"ปฏิเสธไม่ได้เลย ข้าหน้าตาดีไม่เบา ไม่แน่ใจว่าไปกินข้าวนุ่มนิ่มที่นั่นได้หรือไม่"
"พูดกันตรงๆ ข้าก็ตรัสรู้เต็มขั้นแล้ว อยากลดเวลาบำเพ็ญตนเองสักกว่าๆ"
"เพื่อนเอ๋ย อย่าคิดสั้นเลย นั่นคือครึ่งก้าวแห่งขั้นอนัตตา สายเลือดพิเศษด้วย ด้วยร่างเล็กๆ แบบเจ้า ไปแล้วคงต้องสิ้นใจบนเตียง"
จักรพรรดินีต้าซวนหนึ่งองค์ ดึงเหล่าอัจฉริยะออกมาเป็นกอง ต่างทอดทิ้งการบำเพ็ญ คิดเพียงจะหาทางลัด
ความคิดเช่นนี้ ก็หาผิดไม่
ชายเป็นจักรพรรดิ ย่อมมีสามวังหกตำหนักเจ็ดสิบสองนางสนม บัดนี้เพิ่งมีจักรพรรดินีขึ้น เหล่าชายหนุ่มหน้าขาวผู้ฝันถึงความสุขสำราญจึงมีนับไม่ถ้วน