ยากนักที่จะได้มาเยือนเกาะมังกรหมื่นสักครา ฉู่เซียวจึงตั้งใจว่าต้องซื้อของกินเล่นยามตรุษกลับไปบ้าง เมื่อรับภารกิจลอบสังหารเฟิงหยวนแล้ว เขาจึงเดินโซซัดโซเซออกจากร้านโอสถหลวเฉา
ของกินเล่นยามตรุษที่ว่า ก็คือโอสถชดเชยอายุขัยนั่นเอง ณ วัยที่รุ่งโรจน์เพิ่งเบ่งบานของเขา อายุขัยแทบจะสิ้นสุดลงแล้ว ก็สมควรได้เติมสักหน่อย
โอสถวิเศษประเภทนี้ ย่อมเป็นของหายาก ผู้คนในโลกนี้ไม่เคยขาดแคลนผู้ที่อายุขัยใกล้สิ้น ผู้ใดมีทรัพย์ฐานบ้างเล็กน้อย ต่างก็พากันออกตระเวนกวาดหาจากตลาดอย่างบ้าคลั่ง ไม่เสียดายแม้แต่เงินทอง
สำหรับพวกเขาแล้ว ชั้นศักดิ์ของโอสถสูงต่ำไม่สำคัญ ขอแค่บำรุงได้ก็พอ กินกันอย่างไม่กลัวตาย ก็ยืดชีวิตได้อีกไม่กี่ปี
"เจ้าว่าไง ผู้แข็งแกร่งลึกลับสองคนนั้นที่ไล่ล่าฮู่จุนกับราชาหมัดยาพิษ แท้จริงแล้วมีที่มาจากไหน?"
"อีกคนข้าไม่ทราบ แต่สตรีผู้กล้าหาญนั้น ต้องมีความเกี่ยวพันลึกซึ้งกับศิษย์ของฟูจื่อแน่นอน"
"วันนั้น หากไม่ใช่ที่สวรรค์เสด็จลงมือแทรกแซง ฮู่จุนต้องถูกสังหารแน่"
เงาราคับคั่งบนถนน ที่ไหนก็มีเสียงซุบซิบ ฉู่เซียวเดินมาตลอดทาง ได้ยินชื่อของตนเองไม่น้อย ดังปุ๊บปั๊บจนแทบจะลุกเป็นไฟ
เขาไม่เปิดเผยแท้จริง แต่งกายด้วยชุดธรรมดา เดินล่องลอยผ่านไป เข้าสู่ตึกสูงตระหง่านสง่างามหลังหนึ่ง ป้ายไม้ที่เขียนว่า "เก๋าโอสถวิเศษ" สามตัวอักษร มิได้เขียนขึ้นโดยไร้ความหมาย
เจ้าของร้านโอสถเป็นคนแนะนำเขามา ชายชรานั้นบอกว่า ทั่วทั้งเกาะมังกรหมื่น ร้านนี้มีโอสถหลากหลายชนิดที่สุด และชั้นศักดิ์ยังเยี่ยมยอดที่สุดอีกด้วย
เจ้าของเก๋าโอสถวิเศษเป็นสตรีชุดม่วง กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ริมเคาน์เตอร์ เมื่อเห็นฉู่เซียวเข้ามา จึงยิ้มแล้วลุกขึ้นต้อนรับ "เชิญเลือกชมตามสบาย"
"โอสถชดเชยอายุขัย มีเท่าไหร่...ข้าเอาหมด" ในฐานะผู้มั่งคั่งยิ่งใหญ่ ฉู่เซียวเปี่ยมไปด้วยความฟุ่มเฟือย ไม่ซื้อก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าซื้อต้องซื้อจนอิ่มหนำจะได้เดินออกจากที่นี่
"เพื่อนผู้ฝึกวิชายังไม่ทราบ โอสถของร้านข้า ราคาแสนแพง" สตรีชุดม่วงยิ้มเล็กน้อย และยังแอบเหลือบมองฉู่เซียวอีกหนึ่งครั้งอย่างแทบมองไม่ออก