ถ้าแก้ปัญหาไม่ได้ ก็แก้ที่ตัวคนที่ก่อปัญหา
คุณชายฉู่ก็เปี่ยมเมตตาเช่นนี้แหละ ไม่นานมานี้เพิ่งรับภารกิจลอบสังหารเฟิงหยวน พลันหันหัวกลับมาก็กำจัดนายจ้างทิ้งเสียแล้ว
เส้นทางสู่ปรโลกของชราผู้นุ่งดำ ย่อมเปี่ยมด้วยความเหงาเศร้าหมอง ท่ามกลางมหาสมุทรมนุษย์ไร้ขอบเขต ทำไมถึงเลือกคู่ต่อสู้แม่นยำเช่นนี้ได้อย่างไร! ที่เตะไปมิใช่เพียงแผ่นเหล็ก หากยังมีหนามงอกมาด้วย
"ชาติหน้า ฝึกตาให้ดีกว่านี้หน่อย" ฉู่เซียวเก็บธรรมลักษณ์ กวัดแกว่งแขนเก็บสมบัติมรดกของชราผู้นุ่งดำ โดยให้ความสนใจเป็นพิเศษกับแหวนสีเลือดเล็กนั้น
แหวนบานนี้ ยังสามารถเก็บสิ่งของได้เช่นกัน แต่เมื่อเทียบกับแหวนหมึก พื้นที่มิติภายในก็เล็กจนน่าสมเพช
แม้แต่แมลงวันที่เล็กก็ยังเป็นเนื้อ ถ้ามันมีประสาทสัมผัสต่อสมบัติวิเศษจริงๆ ย่อมมีประโยชน์ไม่น้อย
ไม่มีทางเลือก ใครให้สายตาของแหวนหมึกสูงเหลือเกิน นอกจากสมบัติหายากแล้ว อย่างอื่นมันไม่มองด้วยซ้ำ สมบัติระดับกลางๆ ที่ควรค่าแก่การครอบครอง คงตกหล่นไปไม่น้อย
"ก็จริงอย่างว่านะ" ฉู่เซียวเก็บแหวนเลือดลง แล้วหยิบแผ่นหยกหนึ่งขึ้นมาในมือ ซึ่งค้นมาจากร่างที่เหลืออยู่ของชราผู้นุ่งดำ
บนแผ่นหยกสลักตราประทับรูปเคียว ชัดว่ามาจากสำนักราชา นายจ้างจ่ายเงินเพื่อออกภารกิจ นี่จึงเป็นเครื่องรางยืนยัน พูดสั้นๆ... จำแผ่นป้าย ไม่จำคน
"บังเอิญได้ผลถึงกับเป็นแบบนี้" ฉู่เซียวยิ้ม แล้วเงยหน้ามองกำไลเสวียนหลิง ช่วงเวลานี้ มันถูกฟ้าผ่าด้วยสายฟ้านับหมื่นนับพัน ยิ่งโดนฟ้าผ่า ยิ่งสั่นสะเทือนรุนแรง เปล่งแสงสว่างไปทั่ว
หรือจะพูดให้แม่นกว่านั้น คือแสงมารแผ่ไปทั่ว ลวดลายลับที่ไหลผ่านบนมัน ก็เปลี่ยนแปลงกลายเป็นลวดลายมาร เปี่ยมด้วยพลังบาปกรรมหมุนวน
สีหน้าของฉู่เซียวก็แปลกประหลาดขึ้นอีก รัดข้อมือบานนี้มหัศจรรย์นัก โดยภายนอกดูเหมือนโดนฟ้าผ่า แต่แท้จริงคือการดูดกลืนสายฟ้า
กินจนอิ่มแล้วจึงจะคายโชคชะตาออกมา? เขาครุ่นคิดเช่นนี้ในใจ
กิน เขาก็กินเช่นกัน วิชาบำเพ็ญเมื่อเคลื่อนไหวขึ้น ก็ดูดสายฟ้าเข้าสู่ร่าง แล้วส่งต่อเข้าไปในหล้าสิบลี้