นี้คือเกาะไร้นามแห่งหนึ่ง พฤกษชาติเบ่งบานรกชัฏ แต่ไม่ปรากฏร่องรองมนุษย์ มีเพียงหมอกเมฆห้อมล้อม พร่าเลือนรางจาง
ความเงียบสงบย่อมดี ชวนให้ฝันฝืด ฉู่เซียวผู้หมดสติจึงนอนหลับสนิทอยู่ใต้ร่มไม้ยักษ์
การหลับของเขามิได้แสนสุข เมื่อถูกช่วยชีวิตมายังที่แห่งนี้ คิ้วของนางขมวดคิ้วแน่นตลอด คำร่ำไห้แหบพร่าแสดงความทรมานดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า
ด้านข้าง เจียงซูเหยียนกำลังพยายามรักษาเขาอย่างเต็มกำลัง พลังวิญญาณและเลือดเนื้อถูกส่งเข้าสู่กายเขาไม่หยุด เพื่อหล่อเลี้ยงร่างกายที่พังทลาย
แต่บาดแผลทางวิถีวิญญาณนั้น นางไม่มีทางรักษาได้ หาได้เพียงใช้พลังวิญญาณเป็นเข็มด้ายเย็บปะชั่วคราว นางรู้ดีว่านี่เป็นเพียงการแก้ที่ปลายเหตุ หากเกิดการปะทะ แผลย่อมฉีกขาด
นอกจากนั้น ยังมีพลังลึกลับหนึ่งอยู่ในกายเขา ปรากฏขึ้นเงียบ ๆ จับต้องไม่ได้ มองไม่เห็นชัด บางคราวเงียบสงบ บางคราวก็ก่อความวุ่นวาย
ในสายตานาง พลังนี้คงเกิดจากการเดินทางในทะเลเลือด เพราะก่อนหน้านั้นไม่มีเค้าลาง และบัดนี้มันก็ยึดกายฉู่เซียวไว้ไม่ยอมจากไป
คืนนี้มิได้สงบ ทะเลโยวอันไร้ขอบเขตกลับคึกคักยิ่ง สียงกรีดร้องและคำร่ำไร้ดังระงมขึ้นสลับกันทั่วทุกทิศ
ปีศาจเฒ่าเหล่าเก่าก่อนยิ่งกว่านั้น ดมกลิ่นเลือดเนื้อของสิ่งมีชีวิตแล้วฟื้นคืนจากการผนึกอันยาวนาน ดุจปีศาจกระหายเลือดตนหนึ่ง ๆ เปิดศึกสังหารโดยไร้ข้อจำกัด
ผู้คนตื่นตระหนก ผู้หลบภัยยิ่งเพิ่มขึ้นทุกขณะ ลากครอบครัวพาลูกเมีย ทิ้งบ้านเกิดเมืองนอน มุ่งหน้าสู่ราชวงศ์ใหญ่ ๆ เพื่อหลบภัย
ผู้มุ่งหน้าสู่โยวตูเหลือน้อยลงชัดเจน ไม่ใช่เพราะเหยียดหยามเมืองเซียนนั้น แต่เส้นทางสู่ดินแดนชิงเฟิง...ถูกตัดขาดแล้ว
ว่าตัดขาดก็ไม่แน่นัก หากแต่ถูกปิดล้อมอีกครั้ง มองจากฟากฟ้า โดยมีชิงเฟิงเป็นศูนย์กลาง ทั้งสี่ทิศตะวันออกตะวันตกใต้เหนือ ล้วนมีกองทัพผู้บำเพ็ญวางแนวรบเรียงราย