"ปราบให้ราบคาบ!"
ตึง!
"จงถูกทำลายด้วยองค์ข้า!"
ตูม!!
"พิธีบูชาสวรรค์แห่งภูต!"
เชียง!
การต่อสู้กับผู้อื่น อาศัยคือรากฐานของตนเอง ไม่ใช่ว่าใครตะโกนดังกว่าจะได้เปรียบ
คืนนี้ โยวหวงคือตัวอย่างอันประเสริฐยิ่ง เสียงตะโกนกร้าวดังกึกก้องประดุจสายฟ้า แต่กลับเป็นผู้ที่อวดอ้างยิ่งใหญ่ที่สุด และก็คือผู้ที่ถูกตบตีหนักหน่วงที่สุด
ทำได้ด้วยกำปั้น ก็ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาปากเสียง ฉู่เซียวคือคนเช่นนี้ ไม่ว่าเจ้าจะมีวิชาอาคมสูงล้ำทะลุฟ้าเพียงใด ก็จะต่อยทะลุไปให้หมด
เหล่าผู้แข็งแกร่งนอกสมรภูมิมองเห็นอย่างชัดเจน เห็นด้วยตาตนว่าโยวหวงถูกตีลงกันจนต้องล่าถอยไร้ทางสู้ เลือดนองฟ้า
กระนั้นก็ดี ท่านผู้เฒ่ายังคงไม่ยอมยกระดับร่างตนขึ้นอีก ดั่งที่เหล่าผู้ชมกล่าว ท่านไร้ความกล้าเช่นนั้น แม้จะชนะฉู่เส้าเทียน ชะตาก็ยังคงมีแต่ความตาย
"ของไร้ค่า!" ใบหน้าของปรมาจารย์ฟูและพวกมืดครึ้มยิ่งกว่าใด ผู้ไร้อาการบาดเจ็บแห่งขั้นอนัตตาอย่างท่าน กลับไม่สามารถปราบผู้อยู่แค่ขั้นวิญญาณอนัตตาได้
"เมื่อนี้เรายังไม่ลงมือ จะรอเวลาใด?" ถ้าว่ากันเรื่องความเด็ดเดี่ยวฉับไว ยังต้องยกให้ราชันเลือด เขาทนดูไม่ไหวอีกต่อไป ก้าวย่างขึ้นสู่ช่องว่างกลางเวหา เพื่อช่วยโยวหวงสู้
"ร่วมแรงปราบมัน!" หวงเสอก็รู้สึกราวกับตนเพิ่งตื่น นำเหล่าผู้แข็งแกร่งรุ่นชางกว่าสิบนาย บุกเข้าสังหารในเวหาพร้อมกัน
หนักหน่วงที่สุดคือยายตาบอด นางร่วมมือกับชายชราผมขาว บังคับกระบี่สังหารสีดำสนิท ฟันสลายธรรมลักษณ์ของฉู่เซียวกระจุย
"ฆ่า!"
ปรมาจารย์ฟูล่าช้ากว่าใคร แต่ก้าวย่างไม่มั่นคง ยังไม่ทันบุกเข้าสู่สมรภูมิ ก็ถูกรัศมีกระบี่หนึ่งเส้นฟันจนกระเด็นปลิวไป
ผู้ลงมือคือเจียงซูเหยียน เธอเรียกประตูนรกออกมาแล้ว ปรมาจารย์ยันต์เพิ่งร่วงลงมา ก็ถูกดูดเข้าไปขังในประตูนั้น
"เปิดออก... ให้องค์ข้าออกมา!" ปรมาจารย์ฟูคำรามด้วยความโกรธ ไม่มีใครรู้ว่าท่านใช้วิชาอาคมใด กลับหลุดพ้นทะยานออกมาจากประตูนั้นได้
เพื่อสิ่งนี้ เขาก็ต้องจ่ายราคาด้วยเลือดเนื้อ ตอนเข้าไปยังสมบูรณ์ดี เมื่อออกมากลับเลือดกระเซ็นกระดูกฉาก ใบหน้าบิดเบี้ยวน่าสะพรึงประดุจปีศาจร้าย